ฉินฮ่าวหรานมองชายหนุ่มตรงหน้า เขามีความรู้ความเข้าใจ มีความรับผิดชอบ ไม่ไหลไปตามกระแส และไม่คล้อยตามความเห็นของคนหมู่มากอย่างไร้เหตุผล
คนเช่นนี้หาได้ยากในหมู่บัณฑิต
“สือเหลียง หากเจ้าเตรียมสอบอยู่ในเมืองหลวง ยามว่างก็แวะมานั่งที่จวนข้าได้เสมอ เรื่องการศึกษาก็แลกเปลี่ยนความรู้กันได้ ส่วนเรื่องบ้านเมืองก็สนทนาถกกันได้”
พานสือเหลียงยินดีอย่างยิ่ง เขารีบลุกขึ้นประสานมือคารวะ “ผู้น้อยปรารถนาเช่นนั้นยิ่งนัก เพียงเกรงว่าจะรบกวนความสงบของท่านอาจารย์”
ฉินฮ่าวหรานโบกมือ หยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นจากโต๊ะ แล้วส่งให้อีกฝ่าย “บันทึกเล่มนี้ เจ้านำไปอ่านศึกษาให้ละเอียดเถิด ไม่ต้องรีบคืน อ่านจนเข้าใจถ่องแท้แล้วค่อยว่ากัน”
หลังจากนั้นฉินฮ่าวหรานก็สงบจิตข่มใจ ทุ่มเทกำลังทั้งหมดให้กับเรื่องสำคัญสามประการ ได้แก่ ขัดเกลาตนและศึกษาเล่าเรียน ช่วยอบรมองค์รัชทายาท และจัดระเบียบสำนักจ้านสื่อ
ยามกลางวัน เขาเข้าเวรในวังตามหน้าที่ ไม่ว่าฝนตกหรือลมพัดก็ไม่เคยขาด
ทุกวันก่อนฟ้าสาง เขาร่วมเข้าเฝ้าพร้อมขุนนางทั้งหลาย ยืนอยู่ในแถว คอยรับฟังพระราชดำรัส สังเกตการหารือในราชสำนัก ลอบพิจารณานิสัยใจคอของขุนนาง และจดจำข้อดีข้อเสียในการปกครองบ้านเมืองอย่างเงียบ ๆ
เมื่อเลิกประชุมราชสำนัก เขาก็มุ่งหน้าไปตำหนักเหวินหัวทันที เพื่อเปิดการบรรยายพระคัมภีร์ประจำราชสำนัก สอนและอ่านตำราให้องค์รัชทายาทไจ่คุนฟัง
ในบทเรียน นอกจากคัมภีร์ ประวัติศาสตร์ และเรื่องราวความรุ่งเรืองเสื่อมถอยของบ้านเมืองในอดีตแล้ว เขายังให้ความสำคัญกับวิชาความรู้ที่นำไปใช้ปกครองแผ่นดินได้จริงยิ่งขึ้น
ทั้งการชลประทานและเกษตรกรรม การปกครองขุนนางและความเป็นอยู่ของราษฎร ภาษีและแรงงานเกณฑ์ การป้องกันชายแดนและกำลังทหาร ตลอดจนการจัดระเบียบตลาดและชุมชน เรื่องใดเกี่ยวข้องกับบ้านเมืองและแผ่นดิน ล้วนสอนเป็นลำดับขั้น แจกแจงทีละข้อ ยกเรื่องเก่าเป็นหลักฐานเพื่อพิสูจน์เรื่องปัจจุบัน และเชื่อมโยงกับข้อดีข้อเสียของราชวงศ์นี้ เพื่อให้องค์รัชทายาทก้าวพ้นจากการถกเถียงลอย ๆ ในตำรา แล้วเข้าใจความเป็นไปของโลกอย่างแท้จริง