ด้วยเหตุนี้ แผงขายปลาไหลของหมู่บ้านหลิวถังจึงมีคำเรียกขายใหม่เพิ่มขึ้นมาอีกอย่างหนึ่ง “ท่านลูกค้าโปรดดูให้ดี! คานตาชั่งเชิดขึ้นแน่นอน! น้ำหนักครบถ้วน! อร่อยแล้วคราวหน้ากลับมาอุดหนุนแผงสกุลฉินแห่งหมู่บ้านหลิวถังอีก!”
เสียงตะโกนที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและจริงใจนี้ ส่งผลให้ปลาไหลกว่าร้อยชั่งซึ่งเดิมคาดว่าจะขายไปจนถึงยามบ่าย หรืออาจขายไม่หมดด้วยซ้ำ ถูกขายจนเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วยาม! ช่วงท้ายปลาไหลไม่กี่ตัวเกือบทำให้ลูกค้าหลายคนทะเลาะแย่งกัน
ผู้คนค่อย ๆ สลายตัวไป เหลือเพียงถังไม้เปล่าและแผ่นไม้หนาที่เปื้อนคราบเลือดบนแผง ฉินเต๋อชางเช็ดเหงื่อ ก่อนนำถุงเงินไปยังมุมหนึ่งอย่างระมัดระวัง แล้วช่วยฉินหย่วนซานนับเงินทีละเหรียญอย่างละเอียด
เสียงเหรียญทองแดงกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งชวนรื่นหูยิ่งนัก พวกเขานับแล้วนับอีก หลังหักภาษีตลาดและเงินหลายสิบอีแปะที่ใช้ซื้อหมุดเหล็กกับมีดเล็กแล้ว กำไรสุทธิยังมีถึงเจ็ดร้อยสามสิบกว่าอีแปะ! มากกว่ารายรับที่คาดไว้ในตอนแรกไม่น้อย!
เมื่อร้อยเหรียญทองแดงเข้าด้วยกันแล้ว ก็ยัดใส่ถุงเงินที่แนบชิดกายที่สุด พลางกดตรวจดูโดยไม่รู้ตัว ฉินหย่วนซานใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อและจุดเลือดกระเซ็นบนหน้าผากกับลำคอ เหนื่อยจนแทบยกแขนไม่ขึ้น ทว่าพอเห็นถุงเงินตุงนูนก็พลันรู้สึกว่าไม่เหนื่อยอีกต่อไป
ฉินเหอวั่งยิ่งตื่นเต้น วิ่งเข้ามาอุ้มฉินฮ่าวหรานขึ้นแล้วหมุนตัวรอบหนึ่ง “ฮ่าวหราน! เจ้าเก่งกาจเหลือเกิน! ต่อไปพี่จะติดตามเจ้า! เจ้าบอกให้พี่ไปทางตะวันออก พี่ไม่มีวันไปทางตะวันตก! ฮ่า ๆ พวกเรามีเงินแล้ว! ท่านปู่ทวด ท่านพ่อ พวกเราไปซื้อซาลาเปาไส้เนื้อกินกันเถอะ! ข้าหิวจนท้องติดหลังแล้ว! ต้องซื้อซาลาเปาเนื้อก้อนใหญ่แบบกัดคำเดียวแล้วน้ำมันชุ่มเต็มปาก!”