ยามเย็น ฉินเหอวั่งคลึงแขนที่เมื่อยล้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นสมุดบัญชีของขวัญให้ฉินฮ่าวหราน
ฉินฮ่าวหรานรับสมุดมา พลิกดูทีละหน้า
ฉินเหอวั่งยืนอยู่ข้างกาย อ้ำอึ้งอยู่นาน สุดท้ายก็อดถามไม่ได้ “ฮ่าวหราน ข้ามีเรื่องหนึ่งไม่เข้าใจ”
“ว่ามา”
ฉินเหอวั่งชี้ไปยังสมุดบัญชี “ขุนนางเหล่านี้ โดยเฉพาะพวกสหายร่วมปีสอบของเจ้า เหตุใดจึงให้ของขวัญกันเพียงน้อยนิด? บางคนให้เงินสามถึงห้าตำลึง คนที่ให้มากที่สุดก็แค่สิบตำลึง มิใช่ว่ากันว่าขุนนางล้วนร่ำรวยหรอกหรือ? พวกพ่อค้าให้กันตั้งหลายสิบถึงร้อยตำลึง แต่เจ้ากลับไม่รับ แล้วต่อไปหากต้องไปมาหาสู่กัน จะพอใช้หรือ?”
ฉินฮ่าวหรานวางสมุดบัญชีลง “พี่เหอวั่ง นั่งลงก่อนแล้วค่อยพูด”
ฉินเหอวั่งนั่งลง ทว่าสีหน้ายังคงเต็มไปด้วยความฉงน
“พ่อค้าเหล่านั้นมอบของขวัญชิ้นใหญ่ หวังสิ่งใด?”
“หวัง...หวังให้เจ้าช่วยเหลือดูแลในภายหน้า”
“ถูกต้อง แต่สำหรับจอหงวนอย่างข้า สิ่งที่หวาดกลัวที่สุดก็คือคำว่า ‘หวัง’ นี่แหละ พวกสหายร่วมปีสอบของข้าล้วนเป็นจิ้นซื่อที่เพิ่งสอบได้เหมือนกัน ให้เงินสามถึงห้าตำลึงถือว่ากำลังดี หากให้มากเกินไป ข้ากลับไม่กล้ารับ”
ฉินเหอวั่งขมวดคิ้ว “เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น?”
“ในหมู่สหายร่วมปีสอบ สิ่งสำคัญคือความบริสุทธิ์และมีเกียรติ ลองคิดดู ทุกคนล้วนเป็นบัณฑิต เพิ่งสอบได้ ยังไม่มีตำแหน่งประจำ เงินเดือนก็มีไม่กี่อีแปะ หากให้ข้าหลายร้อยตำลึง หวังสิ่งใด? หวังให้ข้าช่วยเลื่อนตำแหน่งให้ในภายหน้าหรือ? นั่นเรียกว่าติดสินบน หากข้ารับไว้ ก็เท่ากับสร้างพรรคพวก ขุนนางตรวจการจับตาดูอยู่ทุกวัน หากยื่นฎีกากล่าวโทษขึ้นมา เส้นทางขุนนางของข้าและเขาก็เป็นอันสิ้นสุด”
ฉินเหอวั่งสูดลมหายใจเย็นยะเยือก
ฉินฮ่าวหรานตบกองสมุดบัญชีเบา ๆ “เพราะฉะนั้น เงินสามถึงห้าตำลึงจึงไม่น้อยไม่มาก กำลังเหมาะ