จักรพรรดิเทียนเฟิ่งทรงสดับแล้วครุ่นคิด ยกถ้วยชาขึ้นจิบคำหนึ่งโดยมิได้ตรัสสิ่งใด
ฉินฮ่าวหรานกล่าวต่อว่า “ครานี้กระหม่อมลงใต้ ได้เห็นว่างานเกษตรกรรมในเจียงหนานประณีตยิ่งกว่าทางเหนือมาก
ชาวนาเฒ่าในซูโจวใช้เกลือน้ำแช่เมล็ดพันธุ์ ต้นกล้าข้าวจึงแข็งแรง ชาวเลี้ยงไหมในหูโจวใช้ปูนขาวฆ่าเชื้อ จึงไม่เกิดโรคไหม ชาวไร่ฝ้ายในซงเจียงรู้ว่าควรหว่านเมล็ดเมื่อใด ผลผลิตจึงเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว หากนำวิธีของเจียงหนานไปเผยแพร่ทางเหนือ และนำจุดเด่นของทางเหนือมาชดเชยข้อด้อยของเจียงหนาน งานเกษตรกรรมทั่วหล้าย่อมก้าวหน้าอย่างใหญ่หลวง ประชาชนมีอาหารพอเพียง แผ่นดินมีทรัพย์สินพอใช้ นี่คือประโยชน์อันยั่งยืนชั่วหมื่นชั่วแสนปีพ่ะย่ะค่ะ”
จักรพรรดิเทียนเฟิ่งทรงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตรัสว่า “ความคิดของเจ้านับว่าแปลกใหม่ ขุนนางผู้อื่นล้วนคิดแต่จะไต่เต้าขึ้นสูง ส่วนเจ้ากลับคิดเขียนตำรากสิกรรม”
ฉินฮ่าวหรานกล่าวว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่าหนทางของขุนนางมิได้อยู่ที่การไต่เต้าสูงเพียงใด แต่อยู่ที่ได้ทำเรื่องจริงให้มากเพียงใด กระหม่อมอยู่ในสำนักฮั่นหลิน บรรยายตำราทุกวัน ล้วนเป็นเพียงการถกเรื่องบนหน้ากระดาษ ครานี้เมื่อลงใต้ ได้ลงมือทำด้วยตนเอง จึงรู้ซึ้งถึงความทุกข์ยากของราษฎร กระหม่อมอยากเขียนตำรากสิกรรมเล่มนี้ เพื่อให้ชาวนาทั่วหล้าได้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นพ่ะย่ะค่ะ”
จักรพรรดิเทียนเฟิ่งทอดพระเนตรฉินฮ่าวหราน เนิ่นนานจึงตรัสว่า “ฉินชิง การเขียนตำรากสิกรรมเป็นเรื่องดี เราอนุญาต เจ้าไปหาเจ้าม่ายฝู ให้เขาคัดคนจากที่ดินหลวงมาให้เจ้าสักกลุ่ม เพื่อทดลองในพื้นที่จริง แล้วไปหาเสิ่นเยี่ยนชิง ให้เขาคัดคนที่ถนัดงานเขียนจากสำนักฮั่นหลินมาช่วยเรียบเรียงสักหลายคน”