กลับถึงหมู่บ้านหลิวถังได้ไม่กี่วัน กลิ่นอายเทศกาลส่งท้ายปีก็เริ่มอบอวลขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครัวเรือนเริ่มกวาดลานบ้าน เตรียมของไหว้ปีใหม่ ส่วนบ่อน้ำอีกแห่งในหมู่บ้านก็ถึงเวลาระบายน้ำจับปลาแล้ว นั่นหมายความว่าเทศกาลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบปีกำลังจะมาถึง
เย็นวันนั้น แสงอาทิตย์ยามอัสดงแต่งแต้มขอบฟ้าเป็นสีส้มแดงอบอุ่น ฉินเต๋อชางย่ำไปตามทางคุ้นเคยในหมู่บ้าน ก่อนมาถึงลานเล็ก ๆ บ้านฉินหย่วนซานด้วยตนเอง
หลังทักทายฉินหย่วนซานอยู่สองสามคำ ฉินเต๋อชางก็ยิ้มพลางหันไปมองฉินฮ่าวหรานซึ่งกำลังอาศัยแสงสุดท้ายใต้หน้าต่างอ่านตำรา เด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง เงาด้านข้างที่จดจ่อกับตำราดูสงบนิ่งเป็นพิเศษท่ามกลางแสงสนธยา
ฉินเต๋อชางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เปี่ยมด้วยเมตตาแบบผู้ใหญ่ “ฮ่าวหราน ในสำนักศึกษา ท่านอาจารย์หลี่เคยสอนพวกเจ้าเขียนคำคู่หรือไม่? ก็พวกคำคู่มงคลที่ใช้ติดประตูยามปีใหม่นั่นละ”
ฉินฮ่าวหรานได้ยินดังนั้นก็รีบวางม้วนตำราในมือลง ลุกขึ้นตอบอย่างนอบน้อม “เรียนท่านปู่รอง อาจารย์เคยสอนวิธีแต่งคำคู่ ทั้งในยามปกติยังให้ฝึกเขียนคำคู่แบบง่าย ๆ อยู่บ้าง”
ฉินเต๋อชางตบมือพลางหัวเราะ “เช่นนั้นก็ดี! ปีนี้คำคู่มงคลหน้าประตูของทุกบ้านในหมู่บ้านเราคงต้องฝากเจ้าเขียนแล้ว ให้ชาวบ้านได้อาศัยพลังบุ๋นของซิ่วไฉน้อยของเราบ้าง จะได้เป็นสิริมงคล!”
ภาระสำคัญที่มาถึงกะทันหันทำให้ฉินฮ่าวหรานชะงักไปเล็กน้อย การเขียนคำคู่มงคลให้คนทั้งหมู่บ้าน มิใช่แค่งานฝีมือ แต่ยังเป็นความไว้วางใจและเกียรติยศ เมื่อหันไปมองฉินหย่วนซานผู้เป็นลุงใหญ่ ก็เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายเปี่ยมด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจราวกับได้รับเกียรติไปด้วย จึงตอบรับเสียงดังในทันที “ท่านปู่รองไว้วางใจฮ่าวหราน ฮ่าวหรานจะพยายามอย่างเต็มกำลัง ไม่ทำให้ความคาดหวังของชาวบ้านต้องผิดหวัง!”