เกวียนเทียมวัวบรรทุกความผิดหวังและความตื่นตะลึง ในที่สุดก็กลับถึงหมู่บ้านหลิวถังอันคุ้นเคยก่อนฟ้ามืด
ฉินเต๋อชางไม่รอช้า เรียกชายหญิงสูงวัยและหนุ่มน้อยในหมู่บ้านที่สนใจเรื่องนี้มารวมตัวกันทันที ณ ลานว่างหน้าศาลบรรพชน อาศัยแสงสุดท้ายก่อนตะวันลับเหลี่ยมเขา ประกาศผลจากการเดินทางเข้าเมืองครั้งนี้
เขากล่าวด้วยเสียงกังวานว่า “พี่น้องทั้งหลาย การเข้าเมืองคราวนี้ ขายปลาได้เงินทั้งสิ้น 1,848 อีแปะ”
ฉินเต๋อชางยกมือกดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ ก่อนกล่าวต่อ “หักภาษีตลาดที่ต้องจ่ายเมื่อเข้าเมือง กับค่าเสียหายของรถม้าแล้ว เงินที่ได้รับจริงคือ 1,630 อีแปะ” เขาแจกแจงตัวเลขอย่างละเอียด แสดงให้เห็นถึงความโปร่งใส
“ตามกฎที่ตระกูลเรากำหนดไว้ตั้งแต่แรก เงินส่วนใหญ่ต้องแบ่งให้ครอบครัวที่ลงแรงจับปลาไหลอย่างหนักในคราวนั้น และดูแลเลี้ยงปลาไหลอย่างพิถีพิถันในแต่ละวัน ส่วนที่เหลือจะนำเข้ากองทรัพย์สินส่วนกลางของตระกูล เอาไว้ใช้ยามจำเป็น”
ส่วนจะแบ่งอย่างไร ผู้อาวุโสของตระกูลย่อมคำนวณตามหลักเกณฑ์ที่ร่างไว้แต่แรก แม้ขั้นตอนจะยุ่งยาก แต่ภายใต้การดูแลของฉินเต๋อชาง ทุกอย่างก็เป็นระเบียบเรียบร้อย เมื่อฉินหย่วนซานเป็นตัวแทนครอบครัวไปรับเงินส่วนของตน 187 อีแปะ ฉินเหอวั่งก็ตื่นเต้นจนแทบกระโดด คว้าเหรียญทองแดงที่ร้อยด้วยเชือกปอมาไว้ในมือ แล้วชั่งน้ำหนักซ้ำไปซ้ำมา
ในหัวเริ่มคำนวณแล้วว่าจะซื้อเนื้อได้มากเท่าไร ขนมน้ำตาลได้กี่ชิ้น และประทัดอีกกี่มัด
ครั้งนี้ขายปลาไหลกับปลาช่อนดำไปเป็นส่วนใหญ่ ส่วนปลาไหลที่เหลือของตระกูลตั้งใจจะนำไปขายอีกในอีกไม่กี่วัน เมื่อคิดตามสัดส่วนแล้ว ครอบครัวตนคงได้ส่วนแบ่งอีกกว่าร้อยอีแปะ เมื่อนับรวมกัน รายได้จากปลาไหลในการลงบ่อจับปลาเที่ยวนี้น่าจะอยู่ที่ราว 300 อีแปะ