ในจดหมายเขียนถึงความชั่วร้ายของหลี่ที่ยุยงก่อเรื่อง รวบรวมผู้คนเข้ารุมทำร้าย และถืออาวุธทำร้ายผู้อื่นไว้อย่างชัดเจน ทั้งยังสั่งกำชับอย่างเด็ดขาดให้ผู้ปกครองไปยังสำนักศึกษาในวันรุ่งขึ้นด้วยตนเอง เพื่อจัดการเรื่องชดใช้ค่าเสียหายและขอขมา
หลี่หม่านชางอ่านจดหมายจบ ใบหน้าโกรธจนแดงคล้ำ ประหลาดนัก กลับบ้านแล้วยังกล้าโกหกอีก
เสียงตวาดกึกก้องขึ้นฉับพลัน “ไอ้ลูกไม่เอาไหน!” ทำลายความเงียบสงัดยามสนธยา
เขาหันขวับ ปิดประตูร้านที่ปกติเปิดต้อนรับผู้คนดังโครม แล้วลงกลอนอย่างรวดเร็วและหยาบกระด้าง ตัดขาดผู้คนภายนอกที่มามุงดูและเกลี้ยกล่อมทั้งสิ้น
เขาคว้ากลอนประตูไม้พุทราซึ่งใหญ่เท่าท่อนแขนเด็กที่พิงอยู่หลังประตูขึ้นมาโดยไม่คิด พลางจ้องหลี่จี้ที่กำลังย่องต้อย ๆ หมายจะหลบเข้าห้อง
หลี่จี้ได้ยินเสียงบิดาตวาด ก็ขวัญหนีดีฝ่อไปนานแล้ว ริมฝีปากสั่นระริก อยากอธิบายว่า “ท่านพ่อ! ท่านพ่อ! ฟังข้าก่อน...” น้ำเสียงของหลี่จี้เจือเสียงสะอื้น พยายามดิ้นรน
แต่หลี่หม่านชางจะฟังเข้าหูได้อย่างไร? ในหัวมีแต่เสียงอื้ออึง เหลือเพียงความคิดเดียว: สั่งสอน! ต้องสั่งสอนให้หลาบจำ! เขาคว้าคอเสื้อด้านหลังของหลี่จี้ กระชากลากไปกลางลานราวกับหิ้วลูกไก่ แล้วกดให้นอนคว่ำลงกับพื้น
กลอนประตูไม้พุทราในมือฟาดลงบนก้นและต้นขาของหลี่จี้อย่างหนักหน่วง เสียงแหวกอากาศดังวูบ
“เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!”
เสียงฟาดทึบหนักดังคลอไปกับเสียงกรีดร้องแหลมสูงและเจ็บปวดของหลี่จี้ สะท้อนก้องไปทั่วลาน
เสียงร้องคราวนี้แตกต่างจากเสียงโหยหวนที่เจือความโอหังและความเจ็บปวดในสำนักศึกษาเมื่อกลางวันโดยสิ้นเชิง ภายในนั้นมีแต่ความน้อยเนื้อต่ำใจและเจ็บปวดอย่างแท้จริง
หลี่จี้ขมขื่นในใจราวกับกลืนดีขมลงไป ไม่ว่าอย่างไรก็คิดไม่เข้าใจ ทั้งที่ตนเป็นฝ่ายถูกซ้อมหนักที่สุด เหตุใดกลับถึงบ้านแล้วยังถูกตีหนักกว่าเดิมอีก? ยังมีความยุติธรรมอยู่หรือไม่?