รุ่งเช้าวันถัดมา ระฆังยามเช้าของสำนักศึกษาดังกังวานขึ้นเช่นทุกวัน เสียงทุ้มต่ำเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
ฉินฮ่าวหรานแทบจะลืมตาขึ้นพร้อมเสียงระฆัง เขาขยับแก้มเบา ๆ ก็พลันรู้สึกได้ถึงอาการบวมตึงอย่างชัดเจน ยิ่งหนักกว่าตอนพลบค่ำเมื่อวานเสียอีก
ไม่ต้องส่องดูในอ่างน้ำก็รู้ว่า ยามนี้ใบหน้าซีกหนึ่งของตนคงบวมเป่งจนสูง ปนเขียวช้ำม่วงคล้ำ เกรงว่าดวงตาคงหรี่ลงเหลือเพียงเส้นเดียว เขาสวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายตัวเดิมที่ถูกกระชากจนยับเยินยิ่งกว่าเมื่อวานระหว่างชุลมุนต่อสู้
เด็กนักเรียนคนอื่นบนเตียงนอนรวมทยอยตื่นขึ้น ครั้นเห็นฉินฮ่าวหราน ต่างก็ชะงักไปโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าบวมจนผิดรูปกับเสื้อคลุมเก่าที่ดูมอมแมม ก่อเป็นภาพชวนตะลึงยิ่ง
ไม่ต้องเอ่ยถ้อยคำใด ผู้ใดมองเพียงแวบเดียวก็แยกออกได้ทันทีว่าใครคือผู้เคราะห์ร้ายแสนสาหัสจากเหตุวิวาทเมื่อวาน
จ้าวเจียเย่เดินเข้ามา มองใบหน้าฉินฮ่าวหรานแล้วสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “ฮ่าวหราน เจ้า...นี่มันเกินไปแล้ว! ยังเจ็บมากหรือไม่?” ดวงตาเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจและความหวาดหวั่นอยู่เล็กน้อย
ฉินฮ่าวหรานฝืนยิ้มให้เขา ทว่ากลับกระทบแผลจนสีหน้าดูขมขื่นยิ่งกว่าเดิม เขาส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ไม่เป็นไร ขอบคุณพี่จ้าวที่เป็นห่วง”
เด็กนักเรียนบางคนที่ไม่ได้เห็นเหตุวิวาทด้วยตาตนเองเมื่อวาน ยามนี้มองฉินฮ่าวหรานด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ ครั้นมาถึงห้องเรียนแล้วมองไปยังที่นั่งว่างของหลี่จี้กับจางฟู่กุ้ย สายตาก็เจือแววดูแคลนอย่างชัดเจน แม้แต่นักเรียนไม่กี่คนที่ปกติสนิทสนมกับโจวเหวินไฉ ก็ยังเผลอถอยห่างจากเขาไปบ้าง
โจวเหวินไฉนั่งอยู่ที่ของตน สัมผัสได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาเป็นระยะ ราวกับนั่งอยู่บนพรมเข็ม ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบอยากมุดแผ่นดินหนี เขาลอบเหลือบมองใบหน้าด้านข้างอันน่าเวทนาของฉินฮ่าวหราน ในใจทั้งหวาดหวั่นและเกิดความรู้สึกซับซ้อนขึ้นมาสายหนึ่ง