ผู้คุมคุกหนุ่มถูกถ้อยคำของเขาทำเอานิ่งงัน
เขาอยากโต้แย้ง อยากกล่าวว่า “ฝันไปเถอะ”
อยากกล่าวว่า “บิดาเจ้าล้มไปแล้ว”
อยากกล่าวว่า “เจ้าจะไม่มีวันออกไปได้” ทว่ากลับรู้สึกว่าคำพูดของเหยียนตงโหลวก็คล้ายมีเหตุผลอยู่หลายส่วน
เขาไม่เข้าใจเรื่องในราชสำนัก แต่รู้ว่าตระกูลเหยียนมีอำนาจมากจริง เหยียนยงเป็นผู้สำเร็จราชการใหญ่มาหลายปี และในราชสำนักก็มีคนของตระกูลเหยียนอยู่มากมายจริง
หาก...หากคำพูดของเหยียนตงโหลวเป็นความจริงเล่า? หากเขาได้ออกไปจริง ๆ ล่ะ?
ผู้คุมคุกชราก้าวมาจากด้านหลัง ดึงแขนเสื้อผู้คุมหนุ่มเบา ๆ แล้วกระซิบว่า “ไปเถอะ อย่าเสียเวลาพูดกับเขา คนเช่นนี้จะว่าบ้าก็ไม่บ้า จะว่าโง่ก็ไม่โง่ เจ้าไปถือสาอะไรกับเขา? เขาอยากฝันก็ปล่อยให้ฝันไป”
ผู้คุมหนุ่มถูกลากตัวไป หลังเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็อดหันกลับไปมองไม่ได้
เหยียนตงโหลวกำลังประคองชามข้าวต้ม ดื่มอย่างเชื่องช้า
ท่วงท่าสง่างามราวกับกำลังร่วมงานเลี้ยงใหญ่ มือหนึ่งประคองชาม อีกมือถือตะเกียบ
ข้าวต้มใสจนเห็นเงาคนในชามนั้น เมื่อดื่มจากมือเขากลับให้ความรู้สึกประหนึ่งอาหารเลิศรสจากขุนเขาและท้องทะเล
ผู้คุมหนุ่มสะท้านวาบ ก่อนสาวเท้าเร็วขึ้น
ตรงสุดทางเดิน แสงตะเกียงน้ำมันไหววูบแล้วมืดลง ห้องขังกลับคืนสู่ความเงียบงันราวกับความตายอีกครั้ง
เหยียนตงโหลววางชามลง พิงกำแพงแล้วหลับตา
มุมปากของเขายังคงมีรอยยิ้มบาง ๆ
โลกภายนอกยิ่งวุ่นวาย โอกาสที่จะได้ออกไปก็ยิ่งมีมาก
กลียุคต้องการผู้มีความสามารถ และเขาก็คือผู้มีความสามารถคนนั้น บิดาของเขาเป็นเช่นนั้น ตัวเขาก็เช่นกัน