ทว่ากองเกวียนของหมู่บ้านเหอโข่วซึ่งอยู่ติดกัน กลับดูราบรื่นกว่ามาก
หัวหน้าหมู่บ้านเหอโข่วพาคนมาหลายคน เข็นเกวียนบรรทุกเสบียงซึ่งดูแล้วมีมากกว่าหมู่บ้านหลิวถังเพียงเล็กน้อย เดินตรงไปยังจุดลงทะเบียนที่อยู่ข้างกัน
เจ้าหน้าที่ผู้ช่วยตรงนั้นเห็นได้ชัดว่าคุ้นเคยกับเขา พอเห็นเขามาถึงก็เผยรอยยิ้มเต็มใบหน้า ทั้งสองกระซิบสนทนากันไม่กี่ประโยค จากนั้นภาษีธัญพืชและเงินชดเชยของพวกเขาก็ได้รับการตรวจสอบและลงทะเบียนอย่างรวดเร็ว แทบไม่มีการกลั่นแกล้ง เจ้าหน้าที่ผู้ช่วยผู้นั้นถึงกับยิ้มพลางตบไหล่หัวหน้าหมู่บ้านเหอโข่วเบาๆ
ที่บาดตายิ่งกว่าคือ ยอดที่พวกเขาลงทะเบียนและจ่ายจริงกลับน้อยกว่ายอดของหมู่บ้านหลิวถัง ซึ่งถูกเจ้าหน้าที่ผู้ช่วยซุนคิดอย่างเข้มงวดอยู่ไม่น้อย!
ฉินเต๋อชางได้แต่มองภาพนั้นอย่างไม่อาจทำอะไร ก่อนจะออกจากสถานที่เก็บภาษี
เมื่อฉินเต๋อชางเดินห่างจากสถานที่เก็บภาษีแล้ว เขาก็เอ่ยขึ้นว่า “เห็นหรือไม่? หย่วนซาน พวกเจ้าก็เห็นกันหมดแล้วใช่ไหม? นี่แหละความจริง! ความจริงอันโหดร้าย! หากไร้ยศศักดิ์ ไร้ผู้หนุนหลัง ต่อให้เป็นเพียงคนชั้นล่างในทางการ แม้แต่ภาษีที่สมควรได้รับการลดหย่อนก็ยังต้องถูกรีดไถจนหมดสิ้น!
“เหตุใดหมู่บ้านเหอโข่วจึงจ่ายน้อยกว่า? มิใช่เพราะเมื่อหลายปีก่อนหมู่บ้านพวกเขามีซิ่วไฉออกมาคนหนึ่งหรอกหรือ? แม้ซิ่วไฉผู้นั้นจะมีเพียงยศต่ำสุด ทั้งยังมิใช่ขุนนาง แต่ก็ทำให้พวกเสมียนในที่ว่าการมองพวกเขาด้วยสายตาไม่เหมือนเดิม ไม่กล้ากำเริบเสิบสานเกินไป! ส่วนหมู่บ้านหลิวถังของเรา ชาวตระกูลฉินกว่าร้อยคนตั้งรกรากทำไร่ไถนาที่นี่มาหลายชั่วอายุคน ออกแรงไปเท่าใด หลั่งเหงื่อเลือดไปเท่าใด แต่ในสายตาพวกเขา เราก็เป็นเพียงลูกพลับนิ่มที่ใครจะบีบอย่างไรก็ได้!”
ฉินหย่วนซานฟังเสียงคำรามแผ่วต่ำของประมุขตระกูล ซึ่งข่มกลั้นความเจ็บปวดอย่างใหญ่หลวงไว้ มองแผ่นหลังของชาวหมู่บ้านเหอโข่วที่ดูผ่อนคลายและแฝงความเหนือกว่าอยู่บ้าง แล้วหันกลับไปมองเกวียนเปล่าของหมู่บ้านตน ความรู้สึกไร้กำลังและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกก็ท่วมท้นในใจ