เดือนแปดที่อู่ชางขึ้นชื่อว่าเป็นเตาหลอมแห่งหนึ่ง
กำแพงสูงและเรือนลึกของสนามสอบหลวงมิอาจกั้นไอร้อนเอาไว้ได้ กลับคล้ายหม้อใบมหึมาที่ปิดสนิท อบความร้อนแผดเผาของแสงตะวันและไอร้อนจากคนกับสัตว์นับพันไว้ภายในทั้งหมด
การสอบรอบแรกเพิ่งดำเนินมาถึงบ่ายวันแรก ความอบอ้าวก็ทวีถึงขั้นน่าหวาดหวั่น
ฉินฮ่าวหรานนั่งหลังตรงอยู่ในห้องสอบ หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมตามขมับ ปลายจมูก และลำคอ บางหยดไหลเข้าตาโดยตรง ก่อให้เกิดความแสบซ่าขึ้นวูบหนึ่ง
ฉินฮ่าวหรานจำต้องหยุดเขียนอยู่บ่อยครั้ง ใช้ชายแขนเสื้อเช็ดเหงื่อที่บดบังสายตา เสื้อผ้าแนบติดผิวเหนียวเหนอะจนทนแทบไม่ไหว
น้ำหมึกในแท่นฝนหมึกแห้งอย่างรวดเร็ว ฉินฮ่าวหรานจึงต้องหยดน้ำลงฝนหมึกอยู่เนืองๆ
สนามสอบหลวงจะเติมน้ำดื่มให้ห้องสอบแต่ละห้องวันละครั้ง ส่วนอาหารหลวงที่สนามสอบจัดให้ตามที่กล่าวอ้างนั้น
ทุกวันยามเที่ยงและยามเย็น จะมีเจ้าหน้าที่หาบถังเดินแจกไปตามตรอก ทว่ามีน้อยคนที่แตะต้อง
เรื่องเล่าสยองขวัญที่แพร่ไปในหมู่ผู้เข้าสอบมากพอจะทำให้ผู้คนถอยหนี: ในการสอบครั้งหนึ่ง มีผู้เข้าสอบตัวเต็งกินอาหารหลวงแล้วท้องเสียไม่หยุด เกือบสิ้นชีพอยู่ในสนามสอบ
ยิ่งมีข่าวลือว่า คู่แข่งอาจติดสินบนพ่อครัวให้วางยา บัณฑิตผู้เข้าสอบผ่านระดับท้องถิ่นจึงยอมพกอาหารมาเองให้มากขึ้น หรือไม่ก็อดทนหิว แทนที่จะเสี่ยงกินอาหารเหล่านั้น