ม่ายฝูลืมตาขึ้น แล้วอ่านฎีกาลับอีกครั้ง สายตาหยุดอยู่ที่คำว่า “ยักยอกเบี้ยหวัดทหาร ตัดเบี้ยเลี้ยงพลทหาร”
เขาพลันยิ้มออกมา ทว่ารอยยิ้มนั้นไม่เหมือนยิ้ม กลับคล้ายพรานที่มองเห็นเหยื่อติดกับดัก
เขาจรดพู่กัน เติมข้อความลงในฎีกาลับอีกหลายบรรทัด ไม่ใช่การปลอมแปลง เพียงแค่ “ขัดเกลา” ถ้อยคำเท่านั้น—เปลี่ยนจาก “ดูคล้ายมีเจตนารุกรานทางใต้” เป็น “กำหนดวันรุกรานทางใต้ไว้แล้ว” เปลี่ยนจาก “กำแพงชายแดนหลายแห่งพังทลาย” เป็น “กำแพงชายแดนพังทลายหมดสิ้น ไร้ปราการให้ยึดมั่น” และท้ายที่สุดก็เติมประโยคหนึ่งว่า “โฉวหลวนกับเหยียนยงไปมาหาสู่กันอย่างใกล้ชิด มักส่งจดหมายลับติดต่อกัน”
เขาเขียนเสร็จแล้วกวาดตามอง ก่อนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เป่าหมึกให้แห้ง ผนึกฎีกาลับอีกครั้ง แล้วประคองมันไปยังตำหนักเฉียนชิงด้วยตนเอง
จักรพรรดิเทียนเฟิ่งกำลังตรวจฎีกาอยู่ในตำหนักอุ่นทางตะวันตกของตำหนักเฉียนชิง ครั้นเห็นม่ายฝูเข้ามา ก็เงยหน้ามอง “มีเรื่องอันใด”
ม่ายฝูประคองฎีกาลับขึ้นถวายด้วยสองมือ พลางกล่าวเสียงแผ่ว “ฝ่าบาท เป็นฎีกาลับจากจางหย่ง ขันทีผู้รักษาการณ์เมืองต้าถงพ่ะย่ะค่ะ”
จักรพรรดิเทียนเฟิ่งรับมา คลี่ออกอ่าน
ตอนแรกสีพระพักตร์ยังสงบนิ่ง ครั้นอ่านถึงคำว่า “ยักยอกเบี้ยหวัดทหาร ตัดเบี้ยเลี้ยงพลทหาร” พระขนงก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
เมื่ออ่านถึง “กำแพงชายแดนพังทลายหมดสิ้น ไร้ปราการให้ยึดมั่น” พระพักตร์ก็พลันเคร่งขรึม ครั้นถึงข้อความ “กำหนดวันรุกรานทางใต้ไว้แล้ว” พระองค์ก็เงยพระพักตร์ขึ้นทันที ทอดพระเนตรม่ายฝูเขม็ง “นี่เป็นคำพูดของจางหย่งจริงหรือ”
ม่ายฝูยืนก้มมืออย่างนอบน้อม ตอบด้วยความเคารพ “กราบทูลฝ่าบาท ไม่ผิดแม้แต่คำเดียวพ่ะย่ะค่ะ”
จักรพรรดิเทียนเฟิ่งก้มพระพักตร์ลงอ่านต่อ สายพระเนตรหยุดอยู่ที่ประโยคสุดท้าย “โฉวหลวนกับเหยียนยงไปมาหาสู่กันอย่างใกล้ชิด มักส่งจดหมายลับติดต่อกัน”