ฉินฮ่าวหรานพุ่งเข้าไปในห้องหนังสือ ฝนหมึกทันที ก่อนยกพู่กันขึ้นเขียน
“เรียนท่านอาโส่วเย่: เพียงเห็นลายมือก็ประหนึ่งได้พบหน้า เรื่องนี้เร่งด่วนยิ่ง! นับแต่เดือนสี่จนถึงบัดนี้ เมืองอู่ชางซึ่งเป็นเมืองหลวงประจำมณฑลแทบไม่มีฝนตกมานานเกือบสองเดือนแล้ว ภัยแล้งเริ่มปรากฏชัด แม่น้ำลำคลองแห้งขอด ผืนดินแตกระแหง เกรงว่าจะเกิดภัยแล้งครั้งใหญ่ซึ่งไม่เคยพบเห็นมาหลายสิบปี
เรื่องนี้ยังไม่น่าหวั่นเกรงนัก หมู่บ้านหลิวถังอยู่ใกล้แม่น้ำฮั่น อาจพอมีน้ำไหลเวียนให้ใช้ได้ ทว่าวันนี้หลานติดตามสหายไปสำรวจหาดทะเลสาบที่แห้งขอด ขุดดินขึ้นมากลับพบไข่ตั๊กแตนจำนวนมหาศาล! จากคำบอกเล่าของผู้มีประสบการณ์และข่าวภายในที่ว่าการ ฤดูร้อนปีนี้ทั่วทั้งหูเป่ยและหูหนานอาจเกิดภัยตั๊กแตนระลอกใหญ่ได้ ความเสียหายร้ายแรงยิ่งกว่าภัยแล้ง หากเกิดขึ้นจริง พืชไร่และต้นไม้ใบหญ้าล้วนยากจะรอดพ้น!”
เมื่อเขียนมาถึงตรงนี้ ปลายพู่กันของฉินฮ่าวหรานพลันชะงัก ความคิดในสมองหมุนแล่นอย่างรวดเร็ว
ต้องเสนอวิธีรับมือให้เป็นรูปธรรม เป็ดเป็นหนึ่งในศัตรูตามธรรมชาติของตั๊กแตน! หมู่บ้านหลิวถังมีเป็ดมากที่สุด! ในยุคปัจจุบันมีตัวอย่างที่ประสบความสำเร็จในการใช้เป็ดและไก่กำจัดตั๊กแตน!
หากต้อนฝูงเป็ดจำนวนมากไปเลี้ยงตามหาด ตลอดจนท้องนาในบริเวณที่อาจเกิดภัยตั๊กแตนล่วงหน้า ให้เป็ดกินตัวอ่อนตั๊กแตนที่เพิ่งฟักออกมา...
เขาพลันกระปรี้กระเปร่าขึ้น แล้วจรดพู่กันเขียนต่ออย่างรวดเร็ว
“เรื่องเร่งด่วนที่สุดในยามนี้คือป้องกันภัยตั๊กแตน! หลานมีวิธีหนึ่ง อาจลองดูได้ จงต้อนเป็ดทุกฝูงในหมู่บ้าน ไม่ว่าจะตัวเล็กหรือตัวใหญ่ ไปเลี้ยงตามหาดริมแม่น้ำฮั่นที่แห้งขอด สระน้ำและคูคลองแห้งขอดในบริเวณใกล้เคียง ตลอดจนท้องนา ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ยิ่งมากยิ่งดี!