ได้ยินมาว่าในรัชศกหย่งเต๋อ มีขันทีแซ่ชุยผู้หนึ่ง ร้านนายหน้าซื้อขายบ้านของหลานชายเขาเรียกว่าร้านชุย บริการรับซื้อทรัพย์สินทางราชการที่ถูกยึดจากขุนนางผู้กระทำผิดด้วยราคาต่ำ จากนั้นก็ขายต่อให้พ่อค้าเกลือและพ่อค้าผ้าไหมในราคาสูง กอบโกยกำไรมหาศาล แคว้นอิ้งเทียนกับกรมคลังกลับทำเป็นมองไม่เห็น ไม่กล้าเข้าไปยุ่ง!”
หวังซื่ออันกล่าวต่อ ใบหน้าเผยความยำเกรง “อีกทั้งจวนกั๋วกงเจิ้นกั๋วแห่งนี้ นับเป็นตระกูลขุนนางผู้มีความชอบอันดับหนึ่งในหมู่ชนชั้นสูงของเมืองหนานจิง! ท่านกั๋วกงสืบทอดบรรดาศักดิ์จากรุ่นสู่รุ่น พำนักอยู่ที่ตรอกต้ากง โอ่อ่าภูมิฐานยิ่งนัก
อำนาจของตระกูลนี้ส่วนใหญ่อยู่ตามจุดยุทธศาสตร์ทางน้ำและทางบกอย่างด่านหลงเจียงกับแม่น้ำซ่างซิน การค้าหลักคือไม้และสินค้าปริมาณมาก ทว่ากิจการอสังหาริมทรัพย์ก็ไม่ละเลยเช่นกัน
พ่อบ้านกับบ่าวที่ได้รับความโปรดปรานในจวน มักเปิดร้านนายหน้าซื้อขายบ้านในนามส่วนตัว คอยจัดการซื้อขายเรือนจวนของตระกูลขุนนางและคฤหาสน์หลังใหญ่โดยเฉพาะ การค้าประเภทนี้ คนทั่วไปทำไม่ได้ ทั้งยังไม่น่าไว้วางใจ แต่ขอเพียงมีป้ายชื่อจวนสวีติดอยู่ เอกสารทางราชการก็จัดการได้อย่างรวดเร็ว พ่อค้าจึงไม่กล้าต่อรองราคามากนัก!”
“แล้วผู้ตรวจการแห่งสำนักตรวจการ...” ฉินฮ่าวหรานถาม
หวังซื่ออันหัวเราะหึ ๆ
“ใต้เท้าผู้ตรวจการมีหน้าที่ตรวจสอบขุนนางทั่วหล้า และกราบทูลเรื่องที่ได้ยินมา บางร้านนายหน้าก็ใช้ชื่อญาติของผู้ตรวจการบางท่านเป็นฉากหลัง
พวกเขาไม่ลงมือทำการค้าเองโดยตรง แต่มีสายสัมพันธ์เช่นนี้อยู่ เสมียนชั้นผู้น้อยกับทหารประจำด่านเก็บภาษีในที่ว่าการทั่วไป ใครจะกล้าไปหาเรื่อง? ต่อให้เกิดข้อพิพาทขึ้น อีกฝ่ายก็ต้องชั่งใจให้ดีว่าผู้ตรวจการจะยื่นฎีกากล่าวโทษขึ้นไปถึงราชสำนักหรือไม่!”