ฉินเหอวั่งรับหนังสือแนะนำมา พับเก็บอย่างประณีตแล้วสอดไว้ในอก ก่อนเอ่ยรับคำ “พวกเราจะระมัดระวัง มีอาชีพสุจริตทำย่อมดีกว่าอยู่ว่าง ๆ เรื่องร้านนายหน้า...”
ฉินฮ่าวหรานกล่าวขัดขึ้นว่า “เรื่องร้านนายหน้า ข้ามีแผนอยู่แล้ว พวกเจ้าทำงานอย่างสบายใจ อย่าได้คิดถึงเรื่องนี้อีก จำไว้ว่าอย่าไปแถวนั้นอีก และอย่าเอ่ยถึงเรื่องนี้กับผู้ใด”
ทั้งสามพยักหน้า
กระทั่งราตรีล่วงลึก พวกเขาจึงลุกกลับสำนักศึกษาหลวง
วันรุ่งขึ้น ฉินเหอวั่งกับอีกสองคนก็ไปยังสำนักคุ้มภัยสิงเวย
สำนักคุ้มภัยตั้งอยู่นอกประตูซานซาน ตัวเรือนไม่ใหญ่โตนัก เมื่อผ่านประตูเข้าไปก็เป็นลานกว้าง ริมกำแพงมีชั้นวางอาวุธเรียงอยู่หลายแถว ทั้งดาบ ทวน กระบี่ และพลองล้วนมีครบ
คนเดินทางคุ้มกันหลายคนกำลังฝึกหมัดอยู่กลางลาน เสียงตะโกนให้กำลังใจดังขึ้นสลับกันไปมา
ผู้ดูแลโจวเป็นชายร่างผอมแข็งแรงวัยราวห้าสิบ เขาดูหนังสือแนะนำแล้วพินิจทั้งสามตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นว่าพวกเขาล้วนแข็งแรง จึงให้ลองรำหมัดชุดหนึ่ง ก่อนพยักหน้า
“คนที่คุณชายกู้แนะนำมา ข้าวางใจได้ แต่สำนักคุ้มภัยย่อมมีกฎของสำนักคุ้มภัย ข้าต้องกล่าวให้ชัดเจนเสียก่อน”
เขาพาทั้งสามไปนั่งบนม้านั่งหินในลาน แล้วแจกแจงทีละข้อ “ข้อแรก เชื่อฟังคำสั่ง เมื่อออกคุ้มภัย ทุกอย่างต้องเป็นไปตามการจัดการของหัวหน้าคณะ ห้ามตัดสินใจเองตามอำเภอใจ
ข้อสอง รักษาความลับ เรื่องงานของสำนักคุ้มภัยและข้อมูลลูกค้าห้ามแพร่งพรายออกไป
ข้อสาม ฝึกฝนให้ขยัน ทุกวันต้องฝึกวิชาเป็นเวลา 1 ชั่วยาม ห้ามเกียจคร้าน
ข้อสี่ ห้ามเล่นพนัน ห้ามเที่ยวหอนางโลม”
“เบี้ยหวัดเดือนละ 1 ตำลึง 8 เฉียน หากออกคุ้มภัยราบรื่น ยังมีเงินรางวัลให้ต่างหาก หากทำสินค้าเสียหายหรือก่อเรื่องขึ้นมา โทษเบาคือปรับเงิน โทษหนักคือขับออกจากสำนัก”