วันรุ่งขึ้น ท่ามกลางแสงอรุณอันริบหรี่ ฉินฮ่าวหรานก็ถือหนังสือรับรองอย่างเป็นทางการที่ว่าการเมืองออกให้ มุ่งหน้าไปรายงานตัว ณ สำนักศึกษาเมืองเหมียนหยาง ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมือง อันเป็นแหล่งรวมบรรยากาศแห่งการศึกษา สำนักศึกษาแห่งนี้เคร่งขรึมสง่างาม กำแพงก่อด้วยอิฐเขียว หลังคากระเบื้องสีเข้ม ชายคายื่นงอนและคานประสานกันอย่างวิจิตร
การเข้าเรียนของฉินฮ่าวหราน ผู้ได้อันดับหนึ่งของการสอบระดับเมือง นับเป็นข่าวเล็ก ๆ ที่สร้างความฮือฮาในสำนักศึกษาอันเงียบสงบแห่งนี้
ซิ่วไฉจำนวนมากที่กำลังศึกษาเพิ่มเติมอยู่ในสำนักศึกษา แม้กระทั่งบัณฑิตผู้ผ่านการสอบคัดเลือกบางคนที่อายุยังน้อย ต่างได้ยินข่าวแล้วพากันมาดู บ้างพิงเสาระเบียง บ้างแสร้งทำเป็นเดินผ่านลาน มองเด็กชายวัยเพียง 10 ปีผู้ได้อันดับหนึ่งของการสอบระดับเมืองอย่างเปิดเผยบ้าง แอบมองบ้าง
เสียงพูดคุยกระซิบกระซาบดังขึ้นว่า
“ดูนั่นสิ นั่นฉินฮ่าวหรานใช่หรือไม่?”
“อายุน้อยจริง ๆ รูปร่างอย่างนี้เห็นชัดว่ายังเป็นเด็กอยู่เลย”
“อย่าตัดสินคนจากรูปลักษณ์ อย่ากะปริมาณน้ำทะเลด้วยกระบวย ได้ยินว่าบทความตามแบบแผนที่เขาเขียนในการสอบระดับเมืองนั้นแปลกใหม่ไม่เหมือนใคร แม้แต่ท่านผู้ตรวจการศึกษายังเคยตบเข่าชื่นชม บอกว่ามีกลิ่นอายโบราณ”
“คอยดูกันเถิดว่าเขาจะอยู่ในสำนักศึกษาได้นานเพียงใด อาศัยเพียงความจำกับไหวพริบในการเขียนบทความ ย่อมตั้งหลักที่นี่ไม่ได้หรอก...”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังแว่วมาเป็นระยะ ฉินฮ่าวหรานทำราวกับไม่ได้ยินสิ่งใด
สีหน้าเขาสงบนิ่ง แววตากระจ่างใส ภายใต้การนำทางของเจ้าหน้าที่ทะเบียนการศึกษาวัยกลางคน เขาดำเนินการลงทะเบียนเข้าเรียนอย่างเรียบง่ายโดยไม่เร่งร้อน จากนั้นรับป้ายไม้สำหรับเข้าออกสำนักศึกษา
ความสุขุมของฉินฮ่าวหรานทำให้ศิษย์พี่บางคนซึ่งเดิมคิดจะมาดูเรื่องสนุก ลดความดูแคลนลงไปเล็กน้อย