เนี่ยเป้านั่งอยู่ในกระโจมบัญชาการกลาง เบื้องหน้าคือแผนที่ซึ่งทำเครื่องหมายเส้นทางถอยทัพของชาวมองโกลไว้แล้ว
บรรดาขุนศึกใต้บัญชาการต่างฮึกเหิมในการศึก พากันประสานมือขอรับคำสั่ง ต่างกล่าวว่ากองกำลังหลักของทาร์ทาร์ถอยร่นไปแล้ว ขวัญกำลังใจในกองทัพย่อมปั่นป่วน อีกทั้งสัมภาระพะรุงพะรัง เป็นโอกาสอันดีที่จะยกทัพเข้าโจมตี ไล่ล่ากำจัดข้าศึกให้แตกพ่าย
เมื่อทุกคนผลัดกันกล่าวจนจบ เนี่ยเป้ายังคงสีหน้าเรียบเฉย เอ่ยเพียงประโยคเดียวว่า “แม่ทัพทุกท่านรับคำสั่ง ห้ามไล่ตาม”
สิ้นคำ บรรยากาศในกระโจมก็พลันอื้ออึง เหล่าแม่ทัพมองหน้ากัน ต่างไม่ยินยอมพร้อมใจ
แม่ทัพผู้หนึ่งก้าวออกจากแถว เอ่ยทัดทานเสียงดังอย่างร้อนรน “เสนาบดีเนี่ย! ข่านอันต๋าตาปล้นชิงทรัพย์สินจนเต็มมือแล้วจึงหนีขึ้นเหนืออย่างลนลาน กองกำลังแตกกระจัดกระจาย ขวัญทหารสั่นคลอน หากกองทัพเราฉวยโอกาสเข้าโจมตี ย่อมทำลายคมเขี้ยวข้าศึกได้อย่างหนัก ทั้งยังสังหารและจับกุมได้มากมาย เหตุใดจึงตรึงกำลังไม่เคลื่อนไหว?”
เนี่ยเป้ายกมือกดลงเป็นเชิงห้ามปราม ระงับเสียงเอะอะในกระโจม “พวกเจ้าอยู่ในกองทัพมานาน เหตุใดจึงมองกลยุทธ์แท้เท็จของการศึกไม่ออก? ข่านอันต๋าโลดแล่นตามชายแดนมานานกว่ายี่สิบปี ผ่านศึกมานับครั้งไม่ถ้วน ทุกครั้งที่ถอยทัพ ล้วนไม่เคยกลับมือเปล่า ต้องทิ้งยอดฝีมือไว้คอยรั้งท้าย หากกองทัพเราเคลื่อนพลบุ่มบ่าม ไม่ถึงสิบลี้ ทหารม้าเหล็กที่คอยรั้งท้ายก็จะวกกลับมาโต้กลับ พวกเจ้าคิดจริงหรือว่าจะรับมือได้?”
สิ้นวาจานี้ ภายในกระโจมพลันเงียบกริบ ไม่มีแม่ทัพคนใดกล้าส่งเสียงดังอีก
เนี่ยเป้าเดินไปยังแผนที่ “การต้านข้าศึกครานี้ มิได้อยู่ที่เราจะสังหารศัตรูได้มากน้อยเพียงใด มีเพียงสองเรื่องที่ต้องทำ เรื่องแรกคือปกป้องเขตเมืองหลวงให้ปลอดภัย คุ้มครองราษฎรในแผ่นดิน เรื่องที่สองคือค่อย ๆ ขยายผลแห่งชัยชนะ ปล่อยให้พวกมันมุ่งขึ้นเหนือไปก่อน กองทัพเราค่อย ๆ ตามอยู่ด้านหลัง กองรถศึกตั้งขบวนรบ เคลื่อนหน้าอย่างมั่นคงในแต่ละวัน ไม่มุ่งชิงชัยอย่างรวดเร็ว ไม่เสี่ยงอันตรายโดยไม่จำเป็น