ในสนามรบ หากฝ่ายรุกกับฝ่ายรับแลกชีวิตกันด้วยอัตราส่วนเช่นนี้ ย่อมไม่อาจนับเป็นชัยชนะของฝ่ายรับได้
แต่เหล่าทหารไม่รู้เรื่องเหล่านี้ พวกเขารู้เพียงว่าชาวมองโกลถอยทัพไปในตอนกลางวัน และพวกตนต้านทานไว้ได้
บางครั้ง ขวัญกำลังใจก็ดำรงอยู่ได้เพราะผู้คนไม่รู้ความจริง
ภายในกระโจมใหญ่ เนี่ยเป้านั่งอยู่หน้าแผนที่กองทัพ เบื้องหน้ามีบันทึกการสู้รบในเวลากลางวันวางแผ่อยู่
ฉินฮ่าวหรานเลิกม่านก้าวเข้ามา ก่อนนั่งลงตรงข้ามเขา
เขาเลื่อนบัญชีฉบับหนึ่งไปตรงหน้าเนี่ยเป้าแล้วกล่าวว่า “ยอดผู้บาดเจ็บล้มตายเกิน 9,300 คน ในจำนวนนี้เสียชีวิตในสนามรบ 4,100 คน บาดเจ็บสาหัส 1,400 คน ที่เหลือบาดเจ็บเล็กน้อย กระสุนที่ฉินฮ่าวหรานใช้ไปมีจำนวนมหาศาล กระสุนปรายของปืนใหญ่ฝูล่างจีใช้ไปแล้วเจ็ดส่วน ส่วนกระสุนตะกั่วของปืนไฟเหลือไม่ถึงสามส่วน”
“แล้วชาวมองโกลเสียหายเท่าใด?”
“ประเมินเบื้องต้นราว 8,000 คน แต่ความสูญเสียของพวกเขาร้ายแรงกว่าของเรามาก ในจำนวนทหาร 9,000 คนที่เราเสียไป เกือบครึ่งบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย อีกไม่กี่วันก็กลับเข้าประจำการได้ ส่วนชาวมองโกลที่เสียไป 8,000 คน ส่วนใหญ่เสียชีวิตหรือบาดเจ็บสาหัส บนทุ่งหญ้าขาดทั้งหมอและยา ผู้บาดเจ็บสาหัสแทบไม่ต่างจากคนตาย”
“พรุ่งนี้ยังคงใช้ขบวนรถเคลื่อนรุกไปข้างหน้า วันละห้าลี้ก็พอ ไม่ต้องเป็นฝ่ายเปิดศึก แต่ต้องกดดันให้พวกเขารู้สึกได้ โรงงานดินปืนในเมืองเร่งทำงานทั้งกลางวันกลางคืน ผลิตได้เท่าใดก็เท่านั้น เราจะเดิมพันกันเพียงเรื่องเดียว ว่าข่านอันต๋าตาไม่กล้าบุกโจมตีขบวนรถของกองทัพตรง ๆ อีก”
ฉินฮ่าวหรานชะงักเล็กน้อย ก่อนเข้าใจความหมายของเนี่ยเป้า
การรบในวันนี้ ชาวมองโกลเสียเปรียบอย่างหนัก
มิใช่เพราะกองทัพต้าเยว่เก่งกาจเพียงใด แต่เป็นเพราะพวกเขาถูกล่อเข้าสู่กับดัก แล้วถูกอาวุธปืนสังหารหมู่ในพื้นที่คับแคบ