หลินเจี้ยนจวินยังไม่ได้เปลี่ยนรองเท้า สีหน้าเคร่งเครียด “บ้านเก่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว”
ซูเสี่ยวเหมยเลิกคิ้ว “เรื่องอะไร?”
หลินเจี้ยนจวินสูดหายใจลึก “พี่สะใภ้ใหญ่กลับมาแล้ว เมื่อกี้เพิ่งคว่ำโต๊ะใหญ่แปดเซียนหน้าบ้านเก่าไป”
“แล้วต่อจากนั้นล่ะ?”
หลินเจี้ยนจวินพูดต่อ “พี่สะใภ้ใหญ่รู้ว่าพ่อแม่เอาเงินเก็บก้นหีบสองหมื่นหยวนที่ตั้งใจเก็บไว้ใช้ตอนแก่ให้พี่รองไปทั้งหมด ก็โมโหจนแทบคลั่ง ชี้หน้าด่าพ่อแม่อยู่ตั้งนาน หาว่าลำเอียง สุดท้ายก็คว่ำโต๊ะจนชามแตกกระจายเต็มพื้น”
“แล้วต่อจากนั้นล่ะ?”
หลินเจี้ยนจวินส่ายหน้า “พ่อแม่นั่งร้องไห้อยู่บนพื้น พี่สะใภ้ใหญ่ยืนด่าอยู่ตรงประตู ชาวบ้านพากันมามุงดู พ่อแม่ให้ฉันกลับมาเรียกเธอไปที่นั่นหน่อย”
ซูเสี่ยวเหมยปิดเตา เช็ดมือ
“พี่ใหญ่ล่ะ?”
หลินเจี้ยนจวินส่ายหน้า
“พี่ใหญ่ยืนเกลี้ยกล่อมอยู่ข้าง ๆ บอกให้ค่อย ๆ พูดกันดี ๆ แต่กลับโดนพี่สะใภ้ใหญ่ด่าว่าเป็นคนไร้ประโยชน์”
ซูเสี่ยวเหมยยิ้ม
“ละครเรื่องนี้เปิดฉากเต็มรูปแบบแล้วสินะ”
หลินเจี้ยนจวินมองเธอ
“เสี่ยวเหมย ทางพ่อแม่จะเป็นอะไรไหม?”
ซูเสี่ยวเหมยพูดช้า ๆ “เพิ่งเริ่มต้นเอง”
หลินเจี้ยนจวินมองเธอ “เสี่ยวเหมย เรา...”
ซูเสี่ยวเหมยพูดตัดบท “ไปกันเถอะ ไปอวยพรปีใหม่พ่อแม่เราล่วงหน้าสักหน่อย”
หลินเจี้ยนจวินชะงัก “ไปตอนนี้เลยเหรอ?”
ซูเสี่ยวเหมยพยักหน้า “ตอนนี้แหละ จะได้ดูด้วยว่าพวกเขาคิดจะลากละครเรื่องใหญ่นี่มาเล่นงานเรายังไง”
เธอหันกลับเข้าห้อง หยิบเสื้อผ้าใหม่สำหรับตรุษจีนสองชุดที่ซื้อให้พ่อแม่สามี รวมถึงรองเท้าหนังสองคู่
หลินเจี้ยนจวินมองเธออย่างกังวลเล็กน้อย “เสี่ยวเหมย เธอว่าพี่สะใภ้ใหญ่จะ...”