มีคนโผล่หน้าออกมามองจากหน้าประตู ก่อนกระซิบกับคนข้าง ๆ ว่า “เมียคนที่สามทำอะไรละเอียดรอบคอบจริง ๆ แม้แต่รองเท้าก็เตรียมไว้ให้ครบ”
อีกคนรับคำ “ลูกชายคนที่สามควักเงินซื้อเสื้อผ้าให้พ่อแม่ ส่วนลูกชายคนรองกลับมาฉลองปีใหม่ พ่อแม่ยังต้องควักเงินให้ ลูกชายคนโตมาป่วนตอนปีใหม่อีก เป็นลูกเหมือนกันแท้ ๆ ทำไมถึงต่างกันขนาดนี้”
เสียงไม่ดังนัก แต่คนในลานบ้านได้ยินกันทุกคน
รอยยิ้มบนใบหน้าหลิวหลิงเริ่มค้าง เธอยื่นมือไปดึงชายเสื้อ
“บ้านเรามีลูกหลายคน ค่าใช้จ่ายก็เยอะ ผู้ใหญ่เอ็นดูหลาน ให้เงินมาบ้างแล้วมันผิดตรงไหน”
“ใครบอกว่าไม่ให้ผู้ใหญ่เอ็นดูหลานล่ะ” โจวชุ่ยเฟินหันขวับ “ลูกฉันไม่ใช่หลานของพวกเขาหรือไง”
สายตาของเธอกวาดไปยังม้านั่ง ตั้งแต่ถุงเสื้อผ้าไปจนถึงกล่องรองเท้า ความโกรธที่เดิมพุ่งเป้าไปยังบ้านลูกชายคนรองพลันมีเป้าหมายใหม่
“มิน่าล่ะ พวกเธอสองคนถึงเงียบกริบ ที่แท้ก็รับเงินไปก่อนแล้วนี่เอง!”
หลินเจี้ยนจวินนิ่วหน้า “พี่สะใภ้ใหญ่ พี่พูดว่าใครรับอะไรไป”
“สองหมื่นหยวน!” โจวชุ่ยเฟินชูสองนิ้ว เสียงสูงขึ้นทันที “บ้านลูกชายคนรองได้สองหมื่น บ้านลูกชายคนที่สามก็ได้สองหมื่น มีแต่บ้านลูกชายคนโตที่ถูกปิดบัง! ตอนนี้เอาเสื้อผ้ามาให้ไม่กี่ชิ้น ก็ได้ทั้งหน้าได้ทั้งของ แถมยังให้เพื่อนบ้านชมว่าเป็นลูกกตัญญูอีก!”
ซูเสี่ยวเหมยกำลังช่วยแม่หลินแก้ปมถุงเสื้อผ้า พอได้ยินก็ชะงักมือ แล้ววางถุงกลับลงบนม้านั่ง
“พี่สะใภ้ใหญ่ ใครบอกพี่ว่าฉันรับเงินสองหมื่นไป”
“ต้องให้ใครบอกด้วยเหรอ พวกเธอมาถูกจังหวะขนาดนี้ ทั้งซื้อเสื้อผ้าทั้งซื้อรองเท้า ก็ต้องรับเงินไปแล้วรู้สึกผิดจนทนไม่ไหวแน่ ๆ!”
“ตอนเช้าพวกเราไปซื้อของฉลองปีใหม่ที่ซูเปอร์มาร์เก็ต เจี้ยนจวินไปที่โรงเรือนตอนบ่าย ขากลับผ่านมาทางนี้ถึงได้รู้ว่าพวกคุณทะเลาะกัน” ซูเสี่ยวเหมยมองเธอ “เสื้อผ้าซื้อเมื่อวาน ไม่เกี่ยวกับเรื่องวันนี้”
“เธอไม่ยอมรับอยู่แล้ว!”
“ถ้าอย่างนั้นก็ให้พ่อกับแม่พูดเอง”
ซูเสี่ยวเหมยไม่ได้ขึ้นเสียง เพียงหันไปมองพ่อหลินกับแม่หลิน