แม่ซูเปิดกล่องรองเท้า เห็นเงินสดที่ยัดอยู่ข้างในก็ชะงักไปทันที
“เสี่ยวเหมย นี่มัน...”
ซูเสี่ยวเหมยลดเสียงลง
“แม่คะ นี่เป็นเงินอั่งเปาให้แม่กับพ่อ รับไว้เถอะ อย่าไปบอกคนนอกนะคะ”
แม่ซูตาแดงก่ำ จับมือลูกสาวไว้
“ลูกเองก็ลำบากกว่าจะตั้งตัวได้ เงินนี่...”
ซูเสี่ยวเหมยพูดขัดขึ้น
“แม่คะ ตอนนี้หนูกับเจี้ยนจวินไม่ได้ขัดสนเงิน แม่วางใจเถอะค่ะ”
พ่อซูที่อยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจ
“ถ้าอย่างนั้นก็รับไว้เถอะ ทั้งชีวิตแม่แกไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้มาก่อน”
มื้อเย็นแม่ซูเป็นคนทำ เธอตุ๋นซี่โครงหม้อใหญ่ แล้วยังผัดอาหารจานดีอีกหลายอย่าง
บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารบ้าน ๆ ไอร้อนลอยกรุ่น
ซูเฉินกับเยวี่ยเป่ากลับมาด้วย พอเห็นพี่สาวกับครอบครัวก็ยิ้มกว้าง “พี่ พี่เขย พวกพี่ชิงมาถึงก่อนอีกแล้วนะ”
ซูเฉินหิ้วถุงชอปปิงหลายใบไปวางไว้ในห้องของพ่อแม่ “พ่อ แม่ นี่เป็นเสื้อผ้าชุดปีใหม่ที่เยวี่ยเป่าเลือกให้ สวยมากเลย ผมเอาไปไว้ในห้องพ่อแม่แล้วนะ”
แม่ซูกับพ่อซูดีใจจนไม่รู้จะพูดกับพี่น้องคู่นี้อย่างไร
“พี่แกเพิ่งซื้อให้พวกเรา พวกเธอก็ซื้ออีก ทำไมไม่คุยกันให้รู้เรื่องก่อนล่ะ”
ซูเฉินยิ้ม “ของที่พี่ซื้อคือความกตัญญูของพี่ ของที่พวกเราซื้อก็คือความกตัญญูของพวกเรา ไม่เห็นจะขัดกันตรงไหน”
“ปีใหม่นี้พ่อกับแม่คงใส่เสื้อผ้ากับรองเท้าคู่ใหม่ไม่หมดแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นก็ใส่ชุดใหม่ทุกวันไปเลย ให้ป้าจางบ้านข้าง ๆ อิจฉาตายไปข้าง”
ทั้งครอบครัวหัวเราะกันครื้นเครง
อันอันกับตัวตัวนั่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก กินจนปากมันเยิ้ม
แม่ซูคีบอาหารให้เด็กทั้งสอง ยิ้มจนหุบปากไม่ลง
“กินเยอะ ๆ นะ ที่บ้านคุณยายมีของอร่อยตั้งเยอะ”
ทุกคนกินมื้อเย็นกันอย่างครึกครื้น ซูเสี่ยวเหมยนั่งคุยกับพ่อแม่อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพาเด็ก ๆ ขอตัวกลับ
สองทุ่มกว่า ครอบครัวสี่คนกลับมาถึงบ้านหลังเล็กท้ายหมู่บ้าน
ซูเสี่ยวเหมยผลักประตูรั้วเข้าไป แล้วก็ชะงัก