เช้าวันตรุษจีนวันแรก ตอนเจ็ดโมง เศษกระดาษประทัดยังปูเต็มลานบ้าน เป็นชั้นสีแดงสด เหยียบแล้วเกิดเสียงกรอบแกรบเบา ๆ
หลินเจี้ยนจวนย่อตัวเติมฟืนหน้าเตา หม้อเกี๊ยวเดือดพล่าน ลูกเกี๊ยวอวบอ้วนพองขึ้นแล้วลอยขึ้นมาบนผิวน้ำทีละลูก
ซูเสี่ยวเหมยถือแป้งเปียกเดินออกมาจากห้องโถง มือหนึ่งกำกลอนคู่กับภาพเทพผู้พิทักษ์ประตูไว้ ด้านหลังแผ่นกระดาษทาแป้งไว้ทั่วอย่างสม่ำเสมอ
สามีภรรยาคนหนึ่งช่วยประคองกลอนคู่ อีกคนเพ่งดูว่าติดตรงหรือเปล่า ลมหายใจยามเช้าล้วนเป็นไอสีขาว
“เลื่อนกลอนฝั่งซ้ายไปทางซ้ายอีกครึ่งนิ้ว ภาพเทพผู้พิทักษ์ประตูก็เอียงแล้ว”
หลินเจี้ยนจวนยกมือกะระยะ ลอกกลอนคู่ออกมาติดใหม่ให้เรียบร้อย
“แบบนี้ล่ะ?”
“ได้แล้ว”
ทั้งสองเพิ่งลูบกระดาษสีแดงบนกรอบประตูให้เรียบ เสียงแตรรถก็ดังมาจากนอกประตูรั้ว
หลินเจี้ยนกั๋วจอดรถไว้หน้าบ้าน ลดกระจกลงแล้วยื่นหน้าออกมาตะโกน “น้องสาม เสร็จหรือยัง? รีบหน่อย ไปบ้านน้าชายใหญ่กันก่อน อย่าให้คนอื่นรอเรา”
หลินเจี้ยนจวนวางกะละมังแป้งเปียกในมือลงตรงมุมกำแพง แล้วเดินไปที่ประตู “พี่ไปก่อนเลย เด็ก ๆ ยังไม่ตื่น”
หลินเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้วนิด ๆ น้ำเสียงเร่งรัด
“ไปพร้อมกัน บ้านน้องรองไม่มีรถ ต้องแยกกันนั่ง เด็กสองคนนั่งรถพวกนาย ผู้ใหญ่นั่งรถฉัน ถ้าแยกกันไปแล้วครอบครัวน้องรองจะไปยังไง?”
ซูเสี่ยวเหมยติดภาพเทพผู้พิทักษ์ประตูให้ตรง ตบเศษแป้งเปียกออกจากมือ แล้วไม่ได้ตอบอะไร
เสียงรองเท้าแตะลากกับพื้นดังขึ้นจากด้านหลัง อันอันจูงตัวตัวออกมาจากในบ้าน เด็กสองคนผมเผ้ายุ่งเหยิง ตัวตัวยังขยี้ตาพลางหาวอยู่ด้วย
ซูเสี่ยวเหมยย่อตัวลงลูบแก้มตัวตัว เย็นเฉียบ
“รอก่อนนะ เดี๋ยวแม่แต่งตัวให้เด็ก ๆ แล้วพาไปล้างหน้าแปรงฟัน”
พูดจบก็จูงเด็กทั้งสองกลับเข้าบ้าน
หลินเจี้ยนกั๋วรออยู่ในรถ โจวชุ่ยเฟินพี่สะใภ้ใหญ่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ แต่งลิปสติกไว้แล้ว กวาดตามองเข้ามาในลานบ้านรอบหนึ่ง