เขาลงไปชั้นล่าง แล้วยกประทัดม้วนใหญ่สองม้วนออกมาจากห้องเก็บของ สีแดงสดสะดุดตา ก่อนจะวางลงบนพื้นที่ว่างกลางลาน แล้วค่อย ๆ คลี่ออกเป็นวง
ทั้งสองข้างตั้งพลุแท่งใหญ่ไว้ กระบอกกระดาษหนาเตอะตั้งตระหง่านอยู่บนพื้น ราวกับทหารสองนายที่กำลังรอออกศึก
อันอันกระตือรือร้นขึ้นมา รีบลากผ้าห่มลงมาช่วย
ตัวตัวก็ทิ้งกระดูกปีกไก่ แล้ววิ่งตุ๊บตั๊บตามลงไป นั่งยอง ๆ ช่วยดึงหางประทัด แต่ดึงจนเบี้ยวไปหมด ยิ่งช่วยก็ยิ่งวุ่น
ซูเสี่ยวเหมยยืนอยู่บนระเบียงชั้นสอง มือทั้งสองข้างวางบนราว มองลงไปข้างล่าง
แสงไฟในลานทอดเงาของพ่อกับลูกทั้งสามลงบนพื้น เงาหนึ่งใหญ่สองเงาเล็ก พวกเขาอยู่รวมกันอย่างขะมักเขม้น
หลินเจี้ยนจวินนั่งยอง ๆ ปรับองศากระบอกพลุ ส่วนอันอันก็นั่งยองอยู่ข้าง ๆ เลียนแบบเขา ตบกระบอกนั้นที ลูบกระบอกนี้ที
ตัวตัวกลิ้งเข้าไปในกองประทัด หลินเจี้ยนจวินรีบคว้าตัวขึ้นมาหนีบไว้ใต้รักแร้ เด็กน้อยหัวเราะคิกคัก พลางเตะขาสั้น ๆ ทั้งสองข้าง
ซูเสี่ยวเหมยถือแก้วอยู่ เครื่องดื่มในแก้วหมดแล้ว ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ
เสียงประทัดดังแว่วอยู่ทั้งใกล้ทั้งไกล
ทุกบ้านในหมู่บ้านต่างต้อนรับปีใหม่ด้วยวิธีของตัวเอง บ้างทะเลาะกัน บ้างหัวเราะ บ้างร้องไห้ บ้างเงียบงัน
เธอนึกถึงใบหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตาของผู้เฒ่าในบ้านเก่า นึกถึงนิ้วของโจวชุ่ยเฟินที่ชี้มาตรงหน้า และนึกถึงแววตาเย็นเยียบของหลินเจี้ยนจวินตอนพูดประโยคนั้น
จากนั้นเธอก็ก้มลงมองพ่อกับลูกทั้งสามที่กำลังตั้งใจจุดเทียนอยู่ในลาน