ซูเสี่ยวเหมยเหลือบมองรอยแดงตรงหน้าผากของตัวตัว แววตาพลันหม่นลงด้วยความเจ็บปวดใจ
เธอหันไปทางหลินหยางกับหลินซิน กดเสียงลงต่ำ
“หลินหยาง หลินซิน พวกเธอสองคนไปแกล้งน้องชายกับน้องสาวทำไม?”
หลินหยางกับหลินซินสบตาซูเสี่ยวเหมยแล้วก็ก้มหน้า น้ำตาหยดแหมะ ๆ ริมฝีปากสั่นระริก ไม่กล้าเถียงสักคำ
หลินเจี้ยนจวินมองพวกเด็ก ๆ ผ่านกระจกมองหลัง นิ้วมือที่จับพวงมาลัยเกร็งแน่น
“นั่งดี ๆ ห้ามลงมือกันอีก”
หลินหยางเบือนหน้าหนี ส่วนหลินซินก้มหน้าสะอื้น ในที่สุดภายในรถก็เงียบลง
จังหวะนั้นรถเลี้ยวเข้าตรอกหน้าบ้านน้าชายใหญ่ หลินเจี้ยนจวินเหยียบเบรก
พอรถจอดหน้าบ้านน้าชายใหญ่ หลินซินก็เปิดประตูรถเป็นคนแรก ก่อนโผเข้าไปในอ้อมแขนของหลิวหลิง
หลินหยางลงจากรถตามมาแล้วกอดแขนหลิวหลิงไว้
เมื่อเห็นเด็กทั้งสองร้องไห้จนเป็นแบบนี้ สีหน้าหลิวหลิงก็เปลี่ยนไปทันที
“เกิดอะไรขึ้น? อาสามกับอาสะใภ้สามแกล้งพวกเธอเหรอ?”
หลินซินซุกหน้าอยู่ในอ้อมแขนของเธอ เอาแต่ร้องไห้ ส่วนหลินหยางยกมือชี้ไปทางรถ
“อันอันผลักซินซิน ตัวตัวก็แกล้งเธอด้วย”
“พูดเหลวไหล!”
อันอันลงจากรถมา ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ
“พี่ต่างหากที่ผลักผมกับน้อง!”
หลิวหลิงดึงเด็กทั้งสองไปไว้ด้านหลัง แล้วหันไปพูดกับซูเสี่ยวเหมย
“ก็แค่นั่งรถบ้านพวกเธอ เด็ก ๆ กระแทกนิดชนหน่อย จะต้องมาพูดว่าลูกฉันขนาดนี้เลยเหรอ?”
ซูเสี่ยวเหมยอุ้มตัวตัวลงจากรถ หน้าผากของตัวตัวยังมีรอยแดงอยู่ เธอซุกตัวในอ้อมแขนแม่พร้อมสะอื้นเบา ๆ
“หลินซินจะมาแย่งกิ๊บติดผมของตัวตัว อันอันเลยห้ามไว้ หลินหยางผลักอันอันกับตัวตัว จนหน้าผากตัวตัวกระแทกประตูรถ”
ซูเสี่ยวเหมยพูดด้วยน้ำเสียงไม่รีบร้อน แต่ละคำชัดถ้อยชัดคำ
หลิวหลิงยังไม่ทันตอบ หลินซินก็เงยหน้าขึ้นจากอ้อมแขนของเธอ ใบหน้าเปื้อนทั้งน้ำตาและน้ำมูก
“หนูแค่ชมว่ากิ๊บของน้องสวย ไม่ได้จะแย่ง หนูยังไม่ได้แตะกิ๊บของน้องเลยด้วยซ้ำ”