หลี่เม่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยกจอกเหล้าขึ้นกรอกลงคออึกโต ก่อนวางกระแทกโต๊ะดังเพียะ
“อาการป่วยของพ่อ ต่อให้ต้องขายทุกอย่างก็ต้องรักษา”
เขากวาดตามองคนในห้องจัดเลี้ยง น้ำเสียงไม่ดังนัก แต่หนักแน่นเต็มคำ
“ทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้เป็นครอบครัวเดียวกัน แล้วก็มีพี่น้องที่สนิทกันมาหลายปีอยู่ด้วย วันนี้ฉัน หลี่เม่า ขอพูดให้ชัด อาการป่วยของพ่อ ฉันกับหมิงจื่อจะรับภาระหลักเอง แต่ถ้าพี่น้องช่วยอะไรได้ ฉันจะจำไว้ในใจ”
คำพูดนี้ทั้งแข็งกร้าวและผ่อนปรน
แข็งกร้าวตรงน้ำหนักของคำว่า “จำไว้ในใจ” ส่วนที่ผ่อนปรนคือเปิดทางให้ทุกคน—จะช่วยหรือไม่ช่วยก็แล้วแต่ แต่ถ้าไม่ช่วย เขาก็จะจำไว้เหมือนกัน
ซูเสี่ยวเหมยแค่นเสียงในใจ
ญาติที่ปกติไม่เคยพูดกันสักครึ่งคำ ทำเมินใส่กันตลอด พอมีเรื่องเดือดร้อนก็มาเรียกหาให้ช่วยทันที
ดูจากวิธีพูดของลูกพี่ลูกน้องคนโตคนนี้แล้ว เขาเป็นคนอ่านใจคนเก่งทีเดียว
แผนดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว เหลือแค่รอเวลาตลบหลังเท่านั้น
เธอเช็ดคราบน้ำมันบนนิ้วตัวตัว พับกระดาษเช็ดปากให้เรียบร้อย แล้ววางไว้ข้างกายอย่างไม่เร่งรีบ
ในห้องจัดเลี้ยงเงียบงันไปหลายวินาที
ความเงียบนั้นกดดันราวกับมีผ้าขนหนูเปียกชุ่มผืนหนึ่งปิดทับใบหน้าทุกคนไว้
คนแรกที่ทนไม่ไหวคือคนนอกสองสามคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะ
ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาคนหนึ่ง จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมา—ไม่รู้ว่าเสียงดังจริงหรือเขากดเอง
เขาหยิบขึ้นมาดูแวบหนึ่ง สีหน้าเปลี่ยนไป ก่อนจะรีบลุกขึ้น