ในที่สุดหลี่เม่าก็วางแก้วเหล้าลง
เขาไม่ได้บีบคั้นหลินเจี้ยนกั๋วต่อ แต่หันกลับไป ยกแก้วเหล้าขาวที่เต็มเปี่ยมตรงหน้าขึ้น แล้วเงยหน้าดื่มรวดเดียวหมดต่อหน้าทุกคน
แก้วเหล้ากระแทกลงบนโต๊ะดังเพี๊ยะ
“ขอบคุณพี่น้องทุกคน”
เขาใช้หลังมือเช็ดมุมปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำ แฝงความซาบซึ้งได้อย่างพอดิบพอดี
ตัวเลขเหล่านั้นกดอากาศในห้องส่วนตัวจนบิดเบี้ยว
สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังหลินเจี้ยนกั๋วกับโจวชุ่ยเฟิน
เมื่อครู่พูดเรื่องรายได้ปีละล้านอย่างมั่นอกมั่นใจ ตอนนี้คนนอกพวกนี้ควักเงินกันเป็นแสน แล้วหลินเจี้ยนกั๋วจะควักเท่าไรกันล่ะ?
สีหน้าของหลินเจี้ยนกั๋วเปลี่ยนจากแดงเป็นซีด จากซีดเป็นเขียวคล้ำ สุดท้ายก็กลายเป็นสีหม่นเทา
ปากเขาอ้าหุบอยู่หลายครั้ง ราวกับปลาที่ถูกวางทิ้งไว้บนฝั่ง
เล็บมือของโจวชุ่ยเฟินจิกลงไปในที่วางแขนไม้ของเก้าอี้ ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง กล้ามเนื้อบนแก้มกระตุกอย่างผิดธรรมชาติ
ในใจเธอด่าบรรพบุรุษแปดชั่วโคตรของครอบครัวน้าชายคนที่สามไปหมดแล้ว
ทุกปีมาเยี่ยมก็ไม่เคยเลี้ยงข้าวสักมื้อ พอชวนฉันกินข้าวที กลับเล่นเอาแบบนี้เลยนะ
รู้อย่างนี้เมื่อกี้ไม่น่าปล่อยให้เจี้ยนกั๋วโม้เลย
รู้อย่างนี้น่าจะทำเหมือนผู้หญิงคนนั้นอย่างซูเสี่ยวเหมย เงียบกริบแล้วหลบไปแกล้งจนอยู่มุมห้อง
เธอกลืนน้ำลาย สมองหมุนเร็วจี๋
ห้ามควักเงินเด็ดขาด
หลี่เม่าหันกลับมา สายตาเลื่อนจากหลินเจี้ยนกั๋วไปกวาดมองใบหน้าของคนตระกูลหลินคนอื่น ๆ
บ้านคนรอง หลินเจี้ยนหมินกับหลิวหลิง
บ้านคนที่สาม หลินเจี้ยนจวนกับซูเสี่ยวเหมย
หลิวหลิงซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ แอบยัดถั่วลิสงในมือกลับลงถุงพลาสติก แล้วหดตัวเข้าหาพนักเก้าอี้
เธอไหวพริบดี
ดีกว่าสามีอย่างหลินเจี้ยนหมินมาก
เธอกระตุกชายเสื้อหลินเจี้ยนหมิน แต่เขายังไม่ทันตั้งตัว หลิวหลิงก็ชิงพูดขึ้นมาก่อนแล้ว