“น้าสามกับภรรยาก็แค่ทำงานให้เจ้านายใหญ่ ช่วยเขาดูแลโรงเรือนเท่านั้น ที่ดิน 300 หมู่ไม่ใช่ของพวกเขา เจ้านายจ้างพวกเขามาทำงาน จ่ายเงินเดือนตายตัวทุกเดือน”
ตอนพูด สีหน้าของเธอเปี่ยมชีวิตชีวา
มีทั้งความเอ็นดูเสียดายแทนน้องสามี และความสงบนิ่งแบบที่บอกว่า “ไม่ใช่ว่าฉันดูถูกเธอนะ แต่ความจริงมันก็เป็นแบบนี้”
“อย่ามองแค่บ้านเขาสร้างตึกได้เลย เงินทั้งหมดกู้มาทั้งนั้น ตอนนี้ยังมีหนี้ท่วมหัว เจี้ยนกั๋วของเรายังเคยบอกด้วยว่าช่วงปีใหม่จะให้ซองแดงเขา ช่วยแบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายในบ้าน”
ประโยคสุดท้ายเธอด้นสดขึ้นมา แต่พูดได้หน้าตาเฉย ราวกับหลินเจี้ยนกั๋วเตรียมควักเงินให้จริง ๆ
หลินเจี้ยนกั๋วชะงักไปครู่หนึ่ง มุมปากกระตุก แต่ไม่ได้พูดอะไร
ซูเสี่ยวเหมยวางเนื้อกุ้งที่แกะแล้วลงในชามของอันอัน ใช้กระดาษเช็ดคราบน้ำที่ปลายนิ้ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้น สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปอีกแบบ
สีหน้านั้นทำได้ดีมาก
ทั้งกระอักกระอ่วน ทั้งเขินอาย และยังมีความเก้อเขินของคนที่ถูกแทงใจดำอยู่หน่อย ๆ
เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย คล้ายกำลังกลั้นอะไรบางอย่าง หรือไม่ก็อดทนกับอะไรบางอย่าง สุดท้ายจึงกลายเป็นรอยยิ้มขื่น ๆ ที่ดูอึดอัดใจ
“พี่สะใภ้พูดถูกค่ะ”
เสียงของเธอไม่ดังนัก พอดีให้คนรอบโต๊ะไม่กี่คนได้ยิน น้ำเสียงช้ากว่าปกติเล็กน้อย แฝงความเรียบง่ายของคนที่ยอมรับชะตากรรม
“บ้านเราจะไปเทียบกับบ้านพี่ใหญ่ได้ยังไงคะ พี่ใหญ่ทั้งฉลาดทั้งใจถึง ลงมือทำที่ดิน 500 หมู่ตั้งแต่ต้นจนจบ ต้องเก่งขนาดไหนกัน”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วมองอันอันกับตัวตัว