หลิวหลิงกระวนกระวายใจ
บ้านของน้องสามีตกลงมีเงินหรือไม่มีเงินกันแน่?
โจวชุ่ยเฟินกระแอมเบา ๆ
“น้องสามี ติดตั้งระบบทำความร้อนใต้พื้นมานานแค่ไหนแล้ว?”
“ติดตั้งก่อนอากาศจะหนาวค่ะ”
ซูเสี่ยวเหมยตอบเสียงเรียบ
“ติดตั้งเร็วดีนะ ช่างฝีมือดี ทำเสร็จในสามวันเอง”
โจวชุ่ยเฟินถามต่อ
“แล้วเงินสามหมื่นกว่านี่ รูดบัตรเครดิตหมดเลยเหรอ?”
“ใช่ค่ะ”
ซูเสี่ยวเหมยมองเธอ
“พี่สะใภ้ถามเรื่องนี้ทำไมเหรอคะ?”
“ไม่มีอะไร แค่สงสัยน่ะ”
โจวชุ่ยเฟินยิ้มเจื่อน ๆ
“แล้วแต่ละเดือนต้องจ่ายคืนเท่าไหร่?”
“จ่ายขั้นต่ำสองพันกว่า ถ้าจ่ายหมดก็เจ็ดพันกว่า”
ซูเสี่ยวเหมยถอนหายใจ
“ช่วงนี้กดดันมากเลยค่ะ เจี้ยนจวินนอนไม่หลับทุกวัน”
หลินเจี้ยนจวินยกมือนวดขมับให้เข้ากับบท
“ใช่ครับ วันหนึ่งมีสายทวงหนี้โทรมาไม่รู้กี่ครั้ง”
หลินเจี้ยนกั๋วจ้องเขา พยายามจับพิรุธจากสีหน้า
แต่หลินเจี้ยนจวินแสดงสีหน้าเป็นธรรมชาติเกินไป ดูอย่างไรก็เหมือนคนที่ถูกหนี้สินกดดันจนแทบหายใจไม่ออกจริง ๆ
ในหัวของหลินเจี้ยนกั๋วสับสนวุ่นวาย
เขามองอาหารบนโต๊ะ แล้วมองใบหน้าเรียบสงบของซูเสี่ยวเหมย ก็ยังเดาไม่ออกว่าความจริงเป็นอย่างไร
โจวชุ่ยเฟินเองก็สังเกตเห็นความลังเลของหลินเจี้ยนกั๋ว จึงขยับเข้าไปกระซิบ
“เอาอย่างนี้ไหม กินกันไปก่อน แล้วค่อย ๆ สืบถามทีหลัง?”
หลินเจี้ยนกั๋วพยักหน้า
“คงต้องทำอย่างนั้นแหละ”
ทุกคนก้มหน้าก้มตากินข้าว บรรยากาศเงียบผิดปกติ
พ่อซูจิบชา ก่อนจะหันไปมองหลินเจี้ยนจวิน
“เจี้ยนจวิน งานในไร่เสร็จหมดแล้วหรือ?”
หลินเจี้ยนจวินพยักหน้า
“ครับ ช่วงนี้หิมะตก ในไร่ก็ไม่มีงานอะไรแล้ว”
พ่อซูพยักหน้าอย่างพอใจ
“อย่างนั้นก็ดี อย่าทำงานหนักเกินไปล่ะ”
พอได้ยินเช่นนั้น หลินเจี้ยนกั๋วก็เหลือบตาขึ้น
“พ่อของลูกเขย งานในไร่ของน้องสามทำรายได้เท่าไหร่หรือครับ?”
“ผมเห็นชีวิตครอบครัวพวกเขาสุขสบายดี แถมยังติดตั้งระบบทำความร้อนใต้พื้นอีก”