ซูเสี่ยวเหมยหันไปมองเขา แล้วยื่นมือปัดเกล็ดหิมะบนแขนเสื้อของเขา
“ปีนี้เรามีหลักการอยู่ข้อเดียว หาเงินเงียบ ๆ แล้วฉลองปีใหม่แบบไม่เอิกเกริก”
หลินเจี้ยนจวินยิ้มกว้าง
“ตามใจคุณ”
ไกลออกไปในหมู่บ้าน เสียงไก่ขัน เสียงหมาเห่า และเสียงตะหลิวกระทบกระทะเหล็กดังคลอปะปนกัน ควันไฟลอยขึ้นจากหลังคาบ้านแต่ละหลัง บรรยากาศปีใหม่ยิ่งเข้มข้นขึ้นทุกวัน
ผักชั้นดีจากโรงเรือนมีช่องทางจำหน่ายเรียบร้อยแล้ว ส่วนซูเปอร์มาร์เก็ตของบ้านก็กันสินค้าไว้เพียงพอ
ซูเสี่ยวเหมยก้มจิบชา สายตาทอดข้ามกำแพงลานบ้านไปยังถนนในหมู่บ้าน
มีหญิงชราคนหนึ่งหิ้วตะกร้าเปล่าเดินขึ้นมาจากเชิงเนิน ย่ำหิมะไปอย่างเชื่องช้า ทิ้งรอยเท้าลึกไว้ทีละก้าว
“ในแปลงยังเหลือใบผักอ่อนกับพริกเม็ดเล็กอยู่บ้าง ขายก็ไม่ได้ราคา ทิ้งไปก็น่าเสียดาย”
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง
“ปล่อยข่าวออกไป ให้คนในหมู่บ้านมาเก็บกันเอง เอากลับไปใส่หม้อไฟก็ดี หรือจะเอาไปเลี้ยงสัตว์ก็ได้ ไม่คิดเงิน”
หลินเจี้ยนจวินมองเธอ
“ให้ฟรีเหรอ?”
ซูเสี่ยวเหมยวางแก้วเคลือบบนโต๊ะ แล้วปัดมือเบา ๆ
“ใบผักกับรากผักในแปลงต้องเก็บกวาดแล้วก็ไถพรวน จ้างคนมาทำก็ต้องจ่ายอย่างน้อยสามสี่พัน พวกเขามาเก็บพอดี เดี๋ยวก็ช่วยทำความสะอาดให้เกลี้ยง”
พูดจบเธอก็ยิ้มให้หลินเจี้ยนจวิน รอยยิ้มนั้นเจือแววเจ้าเล่ห์ราวกับจิ้งจอกน้อยที่เพิ่งขโมยไก่มา
หลินเจี้ยนจวินยิ้มตาม ไม่ถามอะไรอีก
อยู่ด้วยกันมาหลายปี เขารู้ทันกฎข้อหนึ่งของเธอแล้ว ทุกคำที่ซูเสี่ยวเหมยพูดฟังเหมือนตัวเองเสียเปรียบ ยอมยกผลประโยชน์ให้คนอื่น แต่พอคิดบัญชีจบ เธอไม่เคยขาดทุนสักแดงเดียว