“น้องสามต้องได้เงินก้อนโตมาแน่ ๆ กลัวพวกเราจะยืมเงิน เลยแกล้งทำเป็นมีหนี้ ร้องว่าจนอยู่แน่”
พอโจวชุ่ยเฟินได้ฟัง ดวงตาก็พลันเป็นประกาย
จริงด้วย ทำไมเธอถึงนึกไม่ถึงนะ
ถ้าน้องสามเป็นหนี้จริง จะใจเย็นขนาดนี้ได้ยังไง?
ต้องรวยขึ้นมาแล้วแกล้งจนเพื่อหลอกคนอื่นแน่ ๆ
หลิวหลิงเองก็เพิ่งคิดได้ แววตาเผยความตื่นเต้น “แล้วเราจะทำยังไงดี?”
หลินเจี้ยนกั๋วหรี่ตา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้า
“กลับไป”
“กลับไปเหรอ?”
“ใช่ กลับไปกินข้าว”
หลินเจี้ยนกั๋วปัดหิมะบนเสื้อผ้า
“ในเมื่อน้องสามมีเงิน เราก็ยิ่งทำให้เขาขุ่นเคืองไม่ได้ ต้องประจบเอาไว้ให้ดี ต่อไปยังต้องหวังให้พวกเขาช่วยเหลือเราอีก”
หลิวหลิงขมวดคิ้ว
“แต่เมื่อกี้ก่อเรื่องกันขนาดนั้นแล้ว กลับไปตอนนี้จะไม่ขายหน้าหรือ?”
“ขายหน้าอะไร?”
หลินเจี้ยนกั๋วถลึงตามองเธอ
“ถ้าไม่ยอมเสียเหยื่อก็จับเสือไม่ได้ วันนี้ไม่ใช่แค่ต้องกลับไป แต่ยังต้องลงทุนให้หนัก ทำให้พวกเขาพอใจ แล้วค่อย ๆ ล้วงข้อมูลให้ได้ ต่อไปถึงจะได้ผลประโยชน์ก้อนโต”
ทั้งสี่คนกระซิบปรึกษากันอยู่กลางหิมะไม่กี่ประโยค ไม่นานก็ตกลงกันได้
หลินเจี้ยนกั๋วสูดหายใจลึก จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วแต่งรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง
“ไป เข้าไปกัน”
ทั้งสี่คนหันกลับเดินเข้าบ้าน ท่าทางลนลานเมื่อครู่หายไปจนไม่เหลือร่องรอย
ในบ้าน พ่อกับแม่ของซูเสี่ยวเหมยเพิ่งหิ้วแม่ไก่สองตัวเข้ามาพอดี
“ลูก พ่อกับแม่มาแล้ว” พ่อของซูพูดเสียงดัง ใบหน้าเปื้อนยิ้ม
พอแม่ของซูเห็นลูกสาว แววตาก็เต็มไปด้วยความรัก “เสี่ยวเหมย แม่เอาแม่ไก่มาให้สองตัว เอาไปตุ๋นบำรุงร่างกายนะ”
เธอพูดพลางวางไก่ไว้ข้าง ๆ แล้วหิ้วตะกร้าไข่ไก่มาจากรถอีกใบหนึ่ง ก่อนวางลงบนโต๊ะอย่างทะนุถนอม