โจวชุ่ยเฟินกอดโทรศัพท์กลับไปที่หอพัก
หลินเจี้ยนกั๋วนั่งแทะหมั่นโถวแห้งอยู่ริมเตียงชั้นล่าง พอได้ยินเสียงประตูเปิดก็เงยหน้าขึ้นมา สามีภรรยาสบตากัน ต่างเห็นแววโล่งใจบนใบหน้าของอีกฝ่าย
โจวชุ่ยเฟินเอื้อมมือไปลงกลอนประตู ก่อนขยับเข้าไปกระซิบข้างหูหลินเจี้ยนกั๋วด้วยเสียงเบาหวิว “สำเร็จแล้ว เดือนนี้ไม่ต้องคืนเงินแล้ว”
หลินเจี้ยนกั๋วกลืนหมั่นโถวในปากลงไป แล้วถอนหายใจยาว
เงินห้าพันหยวน สำหรับพวกเขาในตอนนี้คือหลักประกันว่าจะผ่านปีใหม่ไปได้
โจวชุ่ยเฟินนั่งลงตรงข้ามเขา ระหว่างทั้งคู่มีโต๊ะพับตัวหนึ่ง บนโต๊ะวางผักกาดดองไว้ครึ่งถุงกับแก้วเคลือบสองใบ
คนงานคนอื่นในหอพักแปดคนนี้กลับไปก่อนแล้ว เหลือเพียงสามีภรรยาคู่นี้
แสงไฟสีขาวส่องลงบนใบหน้าของทั้งสอง เผยให้เห็นความเหนื่อยล้าและความคิดคำนวณในแววตาอย่างชัดเจน
โจวชุ่ยเฟินเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน “เรื่องกลับไปฉลองปีใหม่ที่บ้าน จะกลับไปมือเปล่าไม่ได้”
หลินเจี้ยนกั๋วมองเธอ รอฟังสิ่งที่จะพูดต่อ
โจวชุ่ยเฟินหยิบสมุดโน้ตยับยู่ยี่เล่มหนึ่งออกมาจากใต้หมอน บนนั้นเขียนตัวเลขเรียงแน่นเต็มไปหมด
“สามล้านหยวน ถึงจะหักค่าอาหารกับค่าใช้จ่ายในโรงงานแล้ว เราคืนเดือนละหมื่นหยวน ก็ยังต้องใช้เวลาถึงสามสิบปี ระหว่างนี้จะป่วยก็ไม่ได้ จะเกิดเรื่องก็ไม่ได้ ชีวิตมีเหตุไม่คาดฝันขึ้นมานิดเดียว เราก็รับมือไม่ไหวแล้ว”
“น้องสามกับเมียกลับไปทำไร่ที่หมู่บ้าน ทำผักในโรงเรือน ปีที่แล้วแค่คำสั่งซื้อจากโรงงานแปรรูปของเสิ่นหว่านก็เข้ามาไม่ขาด เธอลองคิดดูสิ ที่ดินแปดร้อยหมู่ นั่นมันกิจการใหญ่ขนาดไหน” โจวชุ่ยเฟินนับนิ้ว สีหน้าเริ่มร้อนรนขึ้นเรื่อย ๆ “คนในหมู่บ้านต่างพูดว่าบ้านเขารวยเงียบ ๆ แม้แต่คณะกรรมการหมู่บ้านยังไปหาพวกเขาเพื่อร่วมมือทำฐานสาธิตอะไรนั่น เงินในมือเขาต้องมีแน่ ๆ มีแน่นอน”