วันที่ 29 เดือนสิบสอง หิมะเม็ดเล็ก ๆ เริ่มโปรยปรายตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง
โรงเรือนเพาะปลูกขนาด 800 หมู่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ เกล็ดหิมะกระทบแผ่นพลาสติกส่งเสียงซ่า ๆ
หลินเจี้ยนจวนยืนอยู่บริเวณขนถ่ายสินค้า สวมเสื้อโค้ตบุผ้าฝ้ายสีเขียวทหารตัวเก่า ก้มหน้าก้มตาลำเลียงผักชั้นดีทีละตะกร้าขึ้นรถห้องเย็น
มะเขือเทศ แตงกวา และพริกหยวกที่ผ่านการคัดแต่งแล้วล้วนมีรูปร่างหน้าตาสวยงาม วางเรียงอยู่ในกล่องโฟมสำหรับขนส่งโดยเฉพาะ ปิดด้วยฟิล์มถนอมอาหาร ก่อนจะนำไปวางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบจนเต็มครึ่งตู้รถ
“น้องสาม ทางนี้!”
หลินเจี้ยนหมินแบกกล่องผักกาดขาวออกมาจากโรงเรือน ผมเผ้าและใบหน้าเปียกชื้นไปด้วยไอน้ำ เสื้อบุนวมเปื้อนโคลนเต็มไปหมด ฝีเท้าฉับไวราวกับมีลมพัดตามหลัง
หลินเจี้ยนจวนยื่นมือไปรับกล่อง พี่น้องสองคนส่งต่อและช่วยกันยกอย่างคล่องแคล่ว
“เหลืออีกสองคัน ขนเสร็จก็เลิกงาน”
หลินเจี้ยนหมินหอบหายใจแรง ก่อนจะปัดโคลนบนมือกับขากางเกง
ถ้าเป็นเมื่อปีก่อน เขาคงทำงานแบบนี้ไม่ไหวแน่
ไม่ใช่เพราะทำไม่ไหว แต่เพราะไม่อยากทำต่างหาก
แต่พอผ่านมาหนึ่งปี ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
ความเปลี่ยนแปลงค่อย ๆ ซึมลึกเข้ามาทีละน้อย ไม่ใช่จู่ ๆ วันหนึ่งก็เกิดคิดได้ขึ้นมา
ตั้งแต่ตามน้องสามทำงานในโรงเรือน ตั้งแต่เริ่มเพาะปลูกไปจนถึงเก็บเกี่ยว หมุนเวียนเพาะปลูกผ่านไปหลายฤดูกาล มือของเขามีหนังด้านหนาขึ้น ส่วนแผนการเจ้าเล่ห์เล็ก ๆ น้อย ๆ ในหัวกลับมีน้อยลงเรื่อย ๆ
เงินที่หามาได้เป็นเงินสุจริต ใช้แรงกายแลกมาอย่างเต็มที่ พอตกกลางคืนนอนบนเตียง แม้จะปวดเมื่อยไปทั้งเอวทั้งหลัง แต่กลับหลับสนิท
หลินเจี้ยนจวนล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋า หยิบออกมาสองมวน แล้วยื่นให้หลินเจี้ยนหมินหนึ่งมวน
“ไม่ได้สูบบ่อย สูบเป็นเพื่อนกันสักมวน”
หลินเจี้ยนหมินรับมา ก้มตัวเข้าไปหาไฟแช็ก สูดควันเข้าไปหนึ่งทีแล้วพ่นควันขาวออกมา ผสมปนเปกับไออุ่นจากลมหายใจ