หลินเจี้ยนจวนยืนอยู่หน้าหลุมศพเป็นเวลานาน
ซูเสี่ยวเหมยยืนอยู่ห่างจากเขาสามก้าว เงียบ ๆ รออยู่ตรงนั้น
ตอนที่เขาหันกลับมาในที่สุด ขอบตากลับแห้งสนิท
“ไปกันเถอะ”
ซูเสี่ยวเหมยเดินเข้าไปหาแล้วจับมือเขาไว้
คราวนี้มือของเขาอุ่น และกุมมือเธอไว้แน่นมาก
ทั้งสองเดินไปทางประตูสุสาน
เมื่อเดินมาถึงประตู เสียงของโจวชุ่ยเฟินก็ดังมาจากด้านหลัง
“เจี้ยนจวิน เรื่อง...ค่าทำศพน่ะ...”
ฝีเท้าของซูเสี่ยวเหมยหยุดชะงัก
หลินเจี้ยนจวนไม่ได้หยุด
เขาไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง
เสียงของโจวชุ่ยเฟินติดค้างอยู่กลางอากาศ ราวกับยุงที่บินอยู่ดี ๆ ก็ถูกบีบคอเสียก่อน
เธอยืนอ้าปากอยู่ตรงนั้น มือกำใบเสร็จยับยู่ยี่ไว้แน่น สีหน้าซับซ้อน ทั้งรู้สึกผิด ทั้งไม่ยอมรับ และยังมีความงุนงงอยู่ด้วย
หลินเจี้ยนกั๋วยืนอยู่ด้านหลังเธอ ใช้ศอกสะกิดแล้วส่งสายตาให้
ริมฝีปากของโจวชุ่ยเฟินขยับเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
ซูเสี่ยวเหมยกับหลินเจี้ยนจวนเดินออกจากประตูสุสานไป
แสงแดดงดงามนัก เป็นแสงแดดของฤดูใบไม้ร่วง ไม่ร้อนแรงหรือแผดเผา อบอุ่นจนรู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัว
ใบหยางริมทางเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลือง เมื่อลมพัดผ่านก็ส่งเสียงซู่ซ่า
เดินไปได้สักพัก หลินเจี้ยนจวนก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา
ซูเสี่ยวเหมยเห็นเขาเปิดรายชื่อผู้ติดต่อ แล้วเลื่อนไปหยุดที่ชื่อหนึ่ง
หลินเจี้ยนกั๋ว
นิ้วโป้งของเขาค้างอยู่ชั่ววินาที ก่อนจะกดลบ
หน้าต่างยืนยันจากระบบปรากฏขึ้น: ต้องการลบรายชื่อนี้หรือไม่?
เขากดตกลง
จากนั้นก็เลื่อนไปยังชื่อถัดไป
โจวชุ่ยเฟิน
ลบ
ตกลง
หลินฉือ
ลบ
ตกลง
เขาเก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋าโดยไม่แสดงท่าทีเกินจำเป็น
ซูเสี่ยวเหมยมองเสี้ยวหน้าของเขา ไม่ได้พูดอะไร