หลินเจี้ยนจวินตบไหล่เขาเบา ๆ «แต่ตกลงกันก่อนนะ ปีหน้าพอได้เป็นพ่อแล้ว เงินอั่งเปานี่ฉันจะให้แค่หลานชายคนโตของฉันเท่านั้น»
พอได้ยินแบบนั้น ทุกคนในครอบครัวก็หัวเราะกันครืน
แม่ซูหัวเราะจนน้ำตาไหล «เด็กคนนี้นี่ ปากหวานจริง ๆ»
พ่อซูพยักหน้าอยู่ข้าง ๆ ด้วย «เจี้ยนจวินเป็นเด็กซื่อสัตย์ เสี่ยวเหมยแต่งงานกับเธอนับว่าโชคดี»
ซูเสี่ยวเหมยนั่งอยู่ข้าง ๆ มองสามีกับคนในครอบครัวเดิมเข้ากันได้ดีเช่นนี้ ในใจก็ทั้งอิ่มเอมและขมขื่น
เธอนึกถึงญาติสุดแสบทางบ้านสามี แล้วมองภาพตรงหน้า ก็อดทอดถอนใจในใจไม่ได้
เป็นญาติเหมือนกันแท้ ๆ ฝั่งหนึ่งคอยคิดคำนวณใส่กัน อีกฝั่งกลับจริงใจต่อกัน
หลังมื้อกลางวัน ทุกคนนั่งอาบแดดกันอยู่ในลานบ้าน
หลินเจี้ยนจวินมองภรรยากับลูก ๆ ที่กำลังอารมณ์ดี จู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า «เสี่ยวเหมย ปีนี้บ้านเราไม่ต้องไปพบญาติที่ชวนปวดหัวมากมายแล้ว วันที่สามฉันจะพาพวกคุณไปดูทะเลที่ไห่หนาน ไปใช้ชีวิตสบาย ๆ สักสองสามวัน»
ซูเสี่ยวเหมยตาเป็นประกาย «จริงเหรอ?»
«จริงสิ ฉันจะโกหกคุณทำไม»
หลินเจี้ยนจวินยิ้มพลางใช้นิ้วดีดจมูกเธอเบา ๆ
พออันอันกับตัวตัวได้ยินก็โห่ร้องดีใจทันที «เยี่ยมไปเลย เยี่ยมไปเลย! พวกเราอยากไปดูทะเล»
แม่ซูมีท่าทีเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็ยังยิ้มพูดว่า «งั้นพวกเธอก็ไปกันเถอะ คนหนุ่มสาวควรออกไปเที่ยวให้มากหน่อย»
ซูเฉินอิจฉาจนแทบทนไม่ไหว «พี่เขย ดีกับพี่สาวผมเกินไปแล้วนะ»
«ก็เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว»
หลินเจี้ยนจวินตอบอย่างเห็นเป็นเรื่องธรรมดา
ซูเสี่ยวเหมยเอนศีรษะพิงไหล่หลินเจี้ยนจวิน ความสุขเอ่อล้นขึ้นมาในใจ