“คนในเมืองนี่เล่นเล่ห์เหลี่ยมกับญาติกันได้ลึกซึ้งจนน่าขนลุกจริง ๆ”
ซูเสี่ยวเหมยนั่งพิงพนักเก้าอี้ มองไฟถนนที่ถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็วผ่านกระจกรถ
“แกล้งป่วยเพื่อขอเงิน วิธีนี้ไม่ได้แยบยลอะไรนักหรอก”
น้ำเสียงของเธอเรียบสงบ
“ที่แยบยลคือ ตั้งแต่แรกพวกเขาก็ไม่ได้คิดจะเอาเงินจริง ๆ”
หลินเจี้ยนจวินชะงักไป
“หมายความว่ายังไง?”
“พวกเขาแค่อยากใช้เรื่องนี้ทำให้พวกเราไม่ต้องไปไหว้ปีใหม่ที่บ้านอีก”
ซูเสี่ยวเหมยหันมามองหลินเจี้ยนจวิน
“เสียดายที่หลี่เม่ากับหลี่หมิงโลภเกินไป คิดฉวยโอกาสนี้หลอกเอาเงิน เรื่องถึงได้บานปลาย”
หลินเจี้ยนจวินเงียบไปครู่หนึ่ง
“แล้วน้าชายล่ะ เขาไม่มีเยื่อใยเลยจริง ๆ เหรอ?”
“มีสิ”
ซูเสี่ยวเหมยพยักหน้า
“ไม่อย่างนั้นตอนหลี่เม่ากับหลี่หมิงก่อเรื่องจนบานปลาย เขาคงไม่โกรธขนาดนั้น”
เธอเว้นไปครู่หนึ่ง
“แค่เยื่อใยพวกนั้นยังสู้หน้าตาของเขาเองไม่ได้”
หลินเจี้ยนจวินหัวเราะขื่น ๆ
“คุณมองเรื่องพวกนี้ขาดจริง ๆ”
รถเลี้ยวเข้าหมู่บ้าน ที่บ้านเก่าตระกูลหลิน แม่หลินยืนอยู่ตรงประตู พอเห็นลูกชาย ลูกสะใภ้ หลานชายและหลานสาวกลับมา ก็รีบเดินออกไปรับ
“แม่เก็บข้าวไว้ให้แล้ว อุ่นไว้เรียบร้อย”
เธอมองสีหน้าทุกคน แต่ก็ไม่ได้ซักถามอะไรต่อ
ทุกคนในครอบครัวนั่งล้อมโต๊ะกัน
บนโต๊ะมีอาหารบ้าน ๆ ง่าย ๆ ทั้งเนื้อตุ๋นหัวไชเท้า ผัดผัก และเกี๊ยวร้อน ๆ หนึ่งชามใหญ่
ไม่มีอาหารทะเล ไม่มีหอยเป๋าฮื้อ ยิ่งไม่มีล็อบสเตอร์
แต่ทุกคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย
พ่อหลินนั่งอยู่ตรงที่นั่งประธาน ถือแก้วเหล้าแล้วมองลูกชายทั้งสามคน