หลิวหลิงโกรธจนมือสั่น «เธอว่าใครไม่มีความสามารถ? ถ้าเก่งจริง แล้วทำไมยังขุดดินอยู่ในหมู่บ้านล่ะ?»
โจวชุ่ยเฟินหัวเราะเยาะ «บ้านฉันมีโรงเรือนปลูกผักตั้ง 500 หมู่ ดีกว่าที่ดินแค่นิดหน่อยของบ้านเธอตั้งเยอะ»
หลิวหลิงอั้นอยู่นานกว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้ «แล้วไง? บางคนชีวิตความเป็นอยู่ดี แต่ใจกับแคบเท่าปลายเข็ม»
ทั้งสองโต้กันไปมาในช่องแสดงความคิดเห็น จนเถียงกันไม่เลิก
ซูเสี่ยวเหมยมองบทสนทนาของพวกเธอแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้
หลินเจี้ยนจวินชะโงกเข้ามาดู ก่อนส่ายหน้า «สองคนนั้นเปิดศึกกันแล้ว»
ซูเสี่ยวเหมยเก็บโทรศัพท์ «ปล่อยพวกเธอไปเถอะ เรามาสนุกกันดีกว่า»
ช่วงบ่าย หลินเจี้ยนจวินพาเด็ก ๆ ไปนั่งเรือลำเล็ก
ตัวตัวนั่งอยู่หัวเรือ ใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำด้วยความตื่นเต้น «สนุกจังเลย!»
อันอันจับขอบเรือไว้แน่น ใบหน้าเล็ก ๆ ดูประหม่าเล็กน้อย
หลินเจี้ยนจวินลูบหัวเขา «ไม่ต้องกลัว พ่ออยู่นี่»
อันอันพยักหน้า ก่อนค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
ซูเสี่ยวเหมยนั่งอยู่ท้ายเรือ ถือโทรศัพท์ถ่ายวิดีโอ
เธอโพสต์วิดีโอลงหน้าโมเมนต์ พร้อมข้อความว่า «ความสุขก็เรียบง่ายแค่นี้»
คราวนี้มีคนกดถูกใจมากกว่าเดิม
แต่ศึกระหว่างหลิวหลิงกับโจวชุ่ยเฟินยังคงดำเนินต่อไป
หลิวหลิงโพสต์ข้อความลงหน้าโมเมนต์อีกครั้ง «บางคนดูภายนอกมีหน้ามีตา แต่ลับหลังไม่รู้ว่าวางแผนอะไรไว้บ้าง»
โจวชุ่ยเฟินตอบกลับทันที «พูดถึงใคร? กล้าทำแต่ไม่กล้ารับหรือไง?»
หลิวหลิงสวนกลับตรง ๆ «ก็พูดถึงเธอนั่นแหละ!»
ช่องแสดงความคิดเห็นของทั้งคู่เดือดระอุขึ้นมาทันที
ซูเสี่ยวเหมยมองบทสนทนาของพวกเธอ จู่ ๆ ก็รู้สึกขำขึ้นมา
เธอพิงไหล่หลินเจี้ยนจวินแล้วพูดเสียงเบา «พี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รองจะเปิดศึกกันบนอินเทอร์เน็ตแล้ว»