“ค่ารักษาแพงขนาดนี้ แถมยังต้องให้ลูกหลานอย่างเราลำบาก แล้วยังอยู่ได้อีกไม่กี่ปีด้วยนะ ฉันว่าไม่จำเป็นต้องรักษาเต็มที่หรอก ประหยัดได้ก็ประหยัด รักษาแบบประคับประคองไปก็พอ”
หลินเจี้ยนจวินที่เงียบมาตลอดพลันหน้าเคร่ง เอ่ยขัดขึ้นว่า “เรื่องรักษาโรคจะทำส่ง ๆ ไม่ได้ ผมเข้าใจว่าทุกบ้านมีความลำบาก แต่คราวนี้พ่อป่วยหนัก ต้องรักษาให้ดี ใครก็อย่าคิดจะประหยัดเงินแล้วทำแบบขอไปที และอย่าไปพูดจาบั่นทอนกำลังใจแบบนี้ลับหลังอีก”
พี่สะใภ้ใหญ่ถูกสวนต่อหน้าคนอื่นจนหน้าเสีย เธอชักสีหน้าทันที “ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ? ก็คนในครอบครัวเดียวกัน ฉันแค่บ่นไปสองคำเอง ทำไมต้องพูดให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วย?”
“เพราะเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ผมถึงพูดให้ชัดเจนไว้ก่อน” หลินเจี้ยนจวินจ้องพี่สะใภ้ใหญ่ด้วยแววตาเคร่งขรึม
“คุณจะดูแลเงินของบ้านตัวเองยังไง ผมไม่ห้าม แต่ถ้ากล้าไปพูดอะไรบั่นทอนกำลังใจพ่อ ทำให้พ่อหมดใจรักษา อย่าหาว่าผมไม่เตือน ต่อไปบ้านคุณอย่าหวังว่าจะได้ก้าวเข้าบ้านผมแม้แต่ครึ่งก้าว”
หลินเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าคำพูดนี้ทำให้เขาลำบากใจ
ส่วนหลินเจี้ยนหมินก้มหน้า มือขยี้ชายเสื้อไปมา ไม่ได้เอ่ยห้ามอยู่เป็นนาน
เขารู้ดีว่าพอพี่สะใภ้ใหญ่เริ่มคิดบัญชีขึ้นมา คนที่ต้องรับภาระสุดท้ายย่อมเป็นน้องสามเสมอ
ในห้องพักผู้ป่วย พ่อหลินฟื้นแล้ว
ชายชราได้ยินเสียงเอะอะด้านนอก จึงเงยหน้ามองไปทางประตู
“เจี้ยนจวิน พวกคุณทะเลาะอะไรกันอยู่ข้างนอก?”
หลินเจี้ยนจวินหันหลังเดินเข้าไป จัดชายผ้าห่มให้พ่อ
“ไม่ได้ทะเลาะกันครับ หมอบอกว่าต้องรีบรักษา พ่อพักฟื้นให้ร่างกายแข็งแรงก่อนนะครับ”
พ่อหลินมองเขาแล้วถามว่า “ต้องใช้เงินเยอะไหม?”