“ฉันรู้ว่าเธอกลัวการแต่งงาน แต่ฉันยังใช้เรื่องแต่งงานไปบีบเธอ ฉันบอกว่าถ้าไม่จดทะเบียนก็เลิกกัน ต่อให้ลูกคลอดออกมาแล้วก็จะปล่อยให้ไม่มีสถานะไม่ได้”
“นายอยากมอบครอบครัวให้เธอ แต่กลับบีบจนเธอเหลือทางเลือกแค่ใบทะเบียนสมรส”
“ฉันจะทำยังไงได้ ฉันกลัวว่าพอเธอคลอดลูกแล้วจะไล่ฉันออกไป”
“ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?”
ซูเสี่ยวเหมยปล่อยข้อมือเขา แล้วเลื่อนแก้วเหล้าออกไป
“เธอกลัวว่านายจะทิ้งเธอเพราะเธอไม่ยอมแต่งงาน เธอเลยใช้ลูกเป็นวิธีรั้งนายไว้ เรื่องนี้เธอทำไม่ถูก แต่ลูกไม่ควรถูกใช้เป็นเครื่องมือให้พวกนายลงโทษกันไปมา”
ซูเฉินกัดฟันแน่น ไม่พูดอะไร
“สิ่งที่เธอต้องการคือลูก และต้องการให้นายไม่ทอดทิ้งเธอ สิ่งที่เธอกลัวคือการถูกควบคุมและการสูญเสียที่มาพร้อมกับชีวิตคู่”
ซูเสี่ยวเหมยลดน้ำเสียงลง แต่ไม่ได้หาข้ออ้างให้ฉินเยวี่ยเป่า
“สิ่งที่นายต้องทำง่ายมาก รับผิดชอบในฐานะพ่อให้ดีก่อน อย่าเอาการจดทะเบียนมาเป็นเงื่อนไขแลกเปลี่ยน”
ซูเฉินเงยหน้ามองเธอ
“ถ้าไม่แต่งงาน แล้วฉันจะรับผิดชอบยังไง?”
“ใครกำหนดว่าพอมีลูกแล้วต้องรีบจดทะเบียนทันที?”
ซูเสี่ยวเหมยรินน้ำอุ่นให้เขาแก้วหนึ่ง
“คนที่รักกัน ต่อให้อายุเจ็ดสิบแปดสิบแล้วค่อยจดทะเบียน ก็แค่ทำตามขั้นตอนเท่านั้น ก่อนลูกจะคลอด พวกนายทำให้ชีวิตมั่นคงก่อน”
“เธอจะคิดว่าฉันไม่อยากแต่งกับเธอ”
“งั้นนายก็คืนสิทธิ์ในการเลือกให้เธอ”
ซูเสี่ยวเหมยหยิบโทรศัพท์มาเปิดบันทึก แล้วจดรายการไว้สองสามข้อ
“พรุ่งนี้ไปหาเธอ อย่าเอาทะเบียนบ้านไป แล้วก็อย่าเอาแหวนไปด้วย”