หลินเจี้ยนจวินพูดอย่างไม่แปลกใจว่า “สองคนนั้นเคยทำงานที่ไหนเกินสามเดือนบ้าง? เดือนเดียวก็ยังไม่ถึงเลย กินอยู่กับปัจจุบันแต่กลับมองหาที่ดีกว่า คิดแต่งานที่ทำอยู่ไม่คู่ควรกับตัวเอง”
“บางทีพ่อป่วย เลยต้องมีคนดูแลหรือเปล่า”
หลินเจี้ยนจวินไม่อยากพูดถึงพวกเขา จึงไม่ได้ต่อบทสนทนา “ไปกันเถอะ ไปโรงพยาบาล”
ซูเสี่ยวเหมยนั่งมองวิวข้างทางอยู่ในรถ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
แม่หลินโทรมา เสียงของเธอเจือสะอื้น
“เสี่ยวเหมย พวกเธอถึงไหนกันแล้ว หมอเรียกเจี้ยนจวินกับคนอื่น ๆ เข้าไปในห้อง ฉันนั่งอยู่ตรงนี้คนเดียว ใจไม่ดีเลย”
“พวกเราถึงหน้าโรงพยาบาลแล้ว แม่อย่าเพิ่งร้อนใจนะ”
พอวางสาย หลินเจี้ยนจวินก็จอดรถเรียบร้อยแล้ว
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออบอวลไปทั่วแผนกผู้ป่วยในของโรงพยาบาล ผู้คนที่รออยู่เต็มสองข้างทางเดิน
เมื่อคืนหลินเจี้ยนหมินเฝ้าไข้ พอเช้าตรู่ก็ถือถุงนมถั่วเหลืองกับหมั่นโถวและปาท่องโก๋เข้ามา พอเห็นพวกเขาเข้าประตูมาก็รีบวางของไว้ข้างเตียง
“พี่ใหญ่ยังมาไม่ถึง ผมเลยออกไปซื้อของกินมานิดหน่อย พ่อครับ ดื่มนมถั่วเหลืองอุ่น ๆ สักหน่อยนะครับ”
พ่อหลินยกมือขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้รับไว้
หลิวหลิงไม่ได้มาด้วย หลินเจี้ยนหมินอธิบายว่าเธออยู่บ้านให้อาหารหมู ทั้งยังต้องทำข้าวให้ลูก และยังมีงานในนาอีกหลายอย่าง จึงปลีกตัวมาไม่ได้จริง ๆ
ซูเสี่ยวเหมยไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงวางผลไม้กับขนมปังที่ซื้อมาไว้บนตู้
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป หลินเจี้ยนกั๋วถึงพาโจวชุ่ยเฟินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย
เธอวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ แล้วก้มมองสายน้ำเกลือข้างเท้า
“นอนโรงพยาบาลวันหนึ่งต้องเสียเท่าไร ค่าจอดรถก็แพงจนน่าตกใจ เมื่อกี้ฉันจอดไม่ถึงชั่วโมง ยังโดนเก็บตั้งยี่สิบหยวน”