แม่สามีนั่งตบต้นขาตัวเองอยู่บนเก้าอี้ ไม่รู้ว่าควรดึงใครหรือห้ามใคร เอาแต่พร่ำวนไปวนมาราวกับล้อเกวียน
“นี่ไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้กันนะ เวรกรรมอะไรกัน...”
พ่อสามีถอดนาฬิกาสีลอกเรือนนั้นออกจากข้อมือ พลิกดูไปมาหลายรอบ กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุก เส้นเลือดที่ขมับปูดขึ้นทีละเส้น
หลักแสน
นำเข้าจากเมียนมา
กันน้ำได้
ปลอมหมด
ปลอมทุกชิ้น
พ่อสามีกำเรือนนาฬิกาไว้ในมือ ริมฝีปากซีดเผือด มือที่ถือ ตะเกียบสั่นไม่หยุด
โจวชุ่ยเฟินถูกหลิวหลิงกระชากคอเสื้อไว้ไม่ปล่อย มวยผมคลายหลุด เส้นผมยุ่งเหยิงปรกใบหน้า ภาพลักษณ์คุณนายผู้ร่ำรวยที่ตั้งใจแต่งตัวมาอย่างดีตั้งแต่เช้าหายวับไปหมด
เธอพยายามดิ้นให้หลุดจากมือหลิวหลิง พลางตะโกนโวยวายไปด้วย
“หลิวหลิง อย่ามาใส่ร้ายกันนะ! แก้วอะไร พลาสติกอะไร เธอรู้อะไรเรื่องหยกบ้าง?”
แต่น้ำเสียงของเธอกลับสั่นเครือ
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นฟังออกหมด
ซูเสี่ยวเหมยนั่งอยู่บนม้านั่งตรงมุมห้อง โดยให้หลินตัวตัวนั่งบนตัก มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยลูกสาวไว้
เธอไม่เข้าไปยุ่ง ไม่ลุกขึ้น และไม่พูดเสริมสักคำ
หลินเจี้ยนจวินนั่งอยู่ข้างเธอ สายตากวาดมองระหว่างโจวชุ่ยเฟินกับเศษพลาสติกบนพื้น ก่อนหันมาสบตาซูเสี่ยวเหมย
ซูเสี่ยวเหมยส่ายหน้าเบา ๆ ความหมายชัดเจน
อย่าเข้าไปยุ่ง แค่ดูอยู่เฉย ๆ ก็พอ
หลินฮวาฮวาพิงกรอบประตูดูละคร แขนทั้งสองกอดอก สีหน้าเหมือนจะบอกว่า “รู้อยู่แล้ว” เธอไม่ช่วยและไม่ห้าม มองพี่สะใภ้ทั้งสองสลับไปมา ดวงตาเป็นประกายราวกับกำลังดูมหรสพใหญ่ ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างคนชอบดูเรื่องสนุกโดยไม่กลัววุ่นวาย