บทที่ 139 เสื้อที่พี่สะใภ้สามซื้อมา คงไม่ใช่ของปลอมเหมือนกันหรอกนะ?
สีหน้าแม่หลินเปลี่ยนไป
ใบหน้าที่เขียวคล้ำหม่นหมอง พร้อมระเบิดอารมณ์ได้ทุกเมื่อ พลันเกิดรอยร้าวบางเบาอย่างยิ่งขึ้นมาในตอนที่ได้ยินคำว่า “หนึ่งหมื่นหยวน”
จากนั้นเสียงที่สองก็ดังขึ้น
“ติ๊ง—อาลีเพย์ได้รับเงินหนึ่งหมื่นหยวน”
เสียงนี้ดังมาจากโทรศัพท์ของพ่อหลิน
สองหมื่นหยวน
โจวชุ่ยเฟินโอนเงินให้พ่อสามีและแม่สามีคนละหนึ่งหมื่นหยวน
เธอเก็บโทรศัพท์ สีหน้าฉายแววเจ็บปวดและจริงใจอย่างพอเหมาะ เสียงสั่นเครือพร้อมสะอื้นเล็กน้อยอย่างพอดิบพอดี “พ่อคะ แม่คะ เรื่องกำไลกับนาฬิกาเป็นความผิดของฉันเองค่ะ”
เธอก้มหน้า ขนตากะพริบเพียงครั้งเดียว ขอบตาก็แดงก่ำ
“พ่อแม่คะ ของล็อตนั้นเพื่อนคนหนึ่งช่วยหาช่องทางให้ ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่ามีปัญหา ฉันเองก็ถูกหลอกเหมือนกัน เขาบอกว่าเป็นทองแท้หยกแท้ ฉันจะไปรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไงคะ คราวหน้าฉันจะไปคิดบัญชีกับเขาให้แน่”
เธอสูดจมูกเบา ๆ ก่อนเงยหน้ามองแม่หลิน แววตาเปี่ยมด้วยความว่าง่ายราวกับกำลังบอกว่า “ฉันรู้แล้วว่าผิด”
“เงินสองหมื่นหยวนนี้ พ่อกับแม่รับไว้เถอะค่ะ ถือว่าฉันชดใช้ให้ ต่อไปฉันจะจำไว้ให้ขึ้นใจ จะไม่ทำเรื่องโง่ ๆ แบบนี้อีกแล้ว”
ซูเสี่ยวเหมยนั่งอยู่มุมโต๊ะ มือขวาวางบนไหล่เล็ก ๆ ของอันอัน ส่วนมือซ้ายถือแก้วน้ำเปล่า
ผิวน้ำนิ่งราวกับกระจก ไม่มีแม้แต่ระลอกคลื่น
เธอไม่เงยหน้า ไม่พูดอะไร มุมปากกดเรียบจนแทบมองไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร
พูดตามตรง ฝีมือของพี่สะใภ้ใหญ่ครั้งนี้คุ้มค่าตั๋วสองหมื่นหยวนจริง ๆ
แม่หลินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแวบหนึ่งแล้ววางลง
วางแล้วก็หยิบขึ้นมาอีก