“พี่สะใภ้ใหญ่ไม่ได้หาเงินได้ตั้งหลายล้านเหรอ? ทำไมนาฬิกาแบรนด์เนมที่ซื้อให้พ่อราคาตั้งแสนกว่าถึงสีลอกได้ล่ะ?”
เธอยกมือขึ้นชี้ไปยังผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในมือพ่อสามี
“คงไม่ได้ซื้อมาจากแผงขายส่งใต้สะพานลอยหรอกนะ?”
คำพูดนั้นเหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงไปในกระทะน้ำมันเดือด
ใบหน้าพ่อสามีแดงก่ำเหมือนตับหมู มือกำเรือนนาฬิกาแน่น ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก
แม่สามีขยับเข้าไปดูผงสีทองบนผ้าเช็ดหน้า แล้วก็นิ่งอึ้งไปเช่นกัน
ใบหน้าของโจวชุ่ยเฟินจากซีดขาวเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ ก่อนจะกลายเป็นแดงก่ำ
เธออ้าปากแล้วหุบ หุบแล้วอ้า ราวกับปลาที่ถูกทุบจนมึนอยู่บนเขียง
“พ่อเช็ดแรงเกินไปแล้วค่ะ เอ่อ นั่นเป็นเรื่องปกติ นาฬิกาทองก็มีชั้นเคลือบป้องกันแบบนี้แหละ...”
เสียงของเธอเบาลงเรื่อย ๆ พูดวกวนจนจับใจความไม่ได้
ไม่มีใครในห้องโถงใหญ่รับคำ
แม้แต่พ่อแม่สามีที่คอยพูดเข้าข้างเธอมาตลอดก็ยังเงียบงัน
ใบหน้าของโจวชุ่ยเฟินแดงก่ำเหมือนตับหมู ริมฝีปากสั่นอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็เค้นออกมาได้เพียงคำเดียว
“แก...”
เธอชี้หน้าหลินฮวาฮวา แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็พูดประโยคถัดไปไม่ออก
เพราะในตอนนี้ สายตาของทุกคนที่อยู่ตรงนั้นไม่ได้จับจ้องหลินฮวาฮวา
แต่กำลังมองหลิวหลิง
หลิวหลิงคุกเข่าอยู่บนพื้น ร่างทั้งร่างเหมือนถูกฟ้าผ่าใส่
สมองของเธอแล่นเร็วจี๋ คำพูดของหลินฮวาฮวาเหมือนกุญแจที่ไขประตูซึ่งถูกล็อกตายไว้ เสียงดังคลิก
นาฬิกาเป็นของปลอม
นาฬิกาแบรนด์เนมราคาหลายแสนเป็นของปลอม
แล้วกำไลนั่นล่ะ?
หยกปี่เซี่ยงคุณภาพสูงราคาตั้งแปดหมื่นหยวนล่ะ?