“ฉันให้อภัยตัวเองที่ลำเอียงเข้าข้างพวกคุณไม่ได้ ยิ่งให้อภัยสีหน้าที่คิดคำนวณทุกอย่างของพวกคุณไม่ได้”
หลังประโยคนั้นจบ บ้านเก่าก็เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมพัดผ่านกระเบื้องบนหลังคา
แม่หลินยืนอยู่ข้าง ๆ มือบิดผ้ากันเปื้อน ริมฝีปากสั่นระริก ขอบตาแดงก่ำ แต่ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ
หลิวหลิงที่อยู่ตรงมุมห้องเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ
เธอขยับเข้าไปกระซิบอะไรบางอย่างข้างหูหลินเจี้ยนหมิน เขากระแอมเบา ๆ แล้วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
“พ่อ อย่าโมโหจนเสียสุขภาพนะครับ”
น้ำเสียงของเขาแฝงความห่วงใยอย่างพอเหมาะพอดี ทว่าสายตากลับเหลือบไปทางหลินเจี้ยนกั๋ว
“พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ทำไม่ถูกจริง ๆ ค่ารักษาพยาบาลของพ่อเป็นเงินช่วยชีวิต ใครคิดจะเอาเงินก้อนนี้ไปใช้ก็ใจดำเกินไปแล้วครับ”
หลิวหลิงรับคำจากด้านหลัง “นั่นสิ เงินในบัตรของพ่อเก็บไว้รักษาชีวิต ไม่ใช่ให้บ้านไหนเอาไปซื้อรถนะคะ”
ตอนพูดคำว่า “ซื้อรถ” เธอเน้นเสียงเป็นพิเศษ ดวงตาจ้องโจวชุ่ยเฟินเขม็ง
สีหน้าของโจวชุ่ยเฟินยับยู่ยี่จนปิดไม่มิด
ความโกรธที่อัดอั้นมานานระเบิดออกมาในวินาทีที่สองสามีภรรยาบ้านรองเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเธอ
“หลิวหลิง อย่ามาพูดจาแดกดันอยู่ตรงนี้!”
เสียงของเธอแหลมบาดหู ราวกับกระดาษทรายขูดกระจก
“คิดว่าบ้านเธอสะอาดนักหรือไง? ตอนเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้ว เธอขนธัญพืชจากที่นาของพ่อแม่กลับไปตั้งเท่าไร คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง?”
“ข้าวสาร 50 ชั่ง ถั่วลิสง 30 ชั่ง เธอนับดูเองสิ!”
หลิวหลิงถูกจี้จนพูดไม่ออก สีหน้าเริ่มขุ่นเคือง อ้าปากเตรียมโต้กลับ
แต่โจวชุ่ยเฟินไม่เปิดโอกาสให้เธอ พลันหันไปทางชายชราแล้วขึ้นเสียงสูงขึ้นทันที