โจวชุ่ยเฟินลุกขึ้นยืน เข่ากระแทกเก้าอี้จนเบี้ยว รีบยื่นมือไปจับขอบโต๊ะไว้
“พ่อ อย่าไปฟังเด็กพูดเหลวไหล ฉันหมายถึงรอให้ถึงวันหน้า รอให้พ่อสุขภาพดีขึ้น บ้านเรามีเงินเหลือเฟือกว่านี้แล้วค่อย...”
“ถ้าฉันสุขภาพดี ยังจะต้องไม่ไปโรงพยาบาลอีกหรือ?”
พ่อหลินไอจนตัวงอ หลินเจี้ยนจวินลุกขึ้นมาประคองเขา ฝ่ามือตบหลังให้เบา ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ชายชราคว้าแขนลูกชายคนเล็กไว้ แต่สายตายังคงจ้องลูกชายคนโต
“เจี้ยนกั๋ว เมียแกพูดแบบนี้ แกรู้เรื่องหรือเปล่า?”
หลินเจี้ยนกั๋วขยับถอยหลังไปครึ่งก้าว ขาเก้าอี้ครูดพื้น
“พ่อ ผมไม่ได้บอกว่าไม่ให้พ่อรักษา แล้วก็ไม่ได้บอกว่าจะเอาเงินก้อนนั้นไปซื้อรถ ชุ่ยเฟินพูดไม่รู้จักระวังปากเอง”
“แกนี่ตัดตัวเองออกจากเรื่องได้เก่งจริง ๆ”
พ่อหลินกำแขนเสื้อของหลินเจี้ยนจวินไว้ หอบหายใจขาด ๆ หาย ๆ
“ฉันยังไม่ตาย พวกแกก็แบ่งเงินกันเรียบร้อยแล้ว ยังจะให้ฉันพูดเองว่าไม่รักษา จะได้ทำตัวบริสุทธิ์กันสินะ”
โจวชุ่ยเฟินยังคิดจะเข้าไปใกล้อีก หลินเจี้ยนจวินยกมือขวางเธอไว้
“พี่สะใภ้ ถอยห่างจากพ่อหน่อย”
เขาพูดไม่ดัง แต่มือยังคงยกขวางอยู่ โจวชุ่ยเฟินอ้าปากหลายครั้ง แต่ก็แทรกเข้าไปยืนข้างชายชราไม่ได้
“น้องสาม แกจะเชื่อคำพูดเด็กแค่ประโยคเดียวไม่ได้สิ พวกเราอยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปี...”
“บัตรใบนี้ต่อไปพวกคุณอย่าแตะต้องอีก เรื่องโรงพยาบาลก็ไม่ต้องมาช่วยพ่อออกความเห็น”
หลินเจี้ยนจวินประคองพ่อเดินไปยังที่นั่งประธาน ระหว่างผ่านหลินเจี้ยนกั๋ว เขาไม่ได้เรียกอีกฝ่ายว่าพี่ใหญ่เหมือนเมื่อก่อน