“ถ้าไม่พอก็ไปขอจากน้องสิ บ้านเราไม่ได้ขาดเงินแค่นี้ อย่าปล่อยให้ตระกูลหลินบ้านนั้นมาข่มเหงเอาได้เด็ดขาด!”
ถ้อยคำไม่กี่ประโยคดังออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ วนก้องอยู่ในบ้านหลังเก่า ทุกคนได้ยินชัดถนัดหู
สีหน้าโจวชุ่ยเฟินแข็งค้าง
หลิวหลิงอ้าปากเป็นตัวโอ
หลินเจี้ยนหมินกลืนน้ำลาย
ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนใสกังวานก็ดังขึ้น
อาลีเพย์ได้รับเงิน 500,000 หยวน
เสียงนั้นไม่ดังนัก แต่ในร้านน้ำชาที่เงียบสงัด กลับเหมือนก้อนหินตกลงไปในบ่อน้ำแห้งขอด เสียงสะท้อนยาวลึกไร้ที่สิ้นสุด
ซูเสี่ยวเหมยก้มมองหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่ง ก่อนยกหน้าจอแสดงรายการเงินเข้าให้โจวชุ่ยเฟินดู แล้วแกว่งให้เห็น
“พี่สะใภ้ใหญ่ เงินเข้าแล้วค่ะ”
“ที่พี่พูดเมื่อกี้ว่าจะขายหม้อขายกระทะก็จะช่วย คำพูดยังเป็นคำพูดอยู่ใช่ไหมคะ?”
ริมฝีปากของโจวชุ่ยเฟินสั่นระริก
เธอมองตัวเลขบนหน้าจอโทรศัพท์ สมองอื้ออึงราวกับมีฝูงแมลงวันบินวนอยู่เหนือหัว
ห้าแสนหยวน
พูดปุ๊บก็โอนปั๊บ
เมื่อครู่เธอพูดไปเพื่อเอามาข่มคนอื่น ไม่เคยคิดเลยว่าซูเสี่ยวเหมยจะมีเงินให้จริง ๆ
เสียงแจ้งเตือนเงินเข้ายังคงก้องหึ่งอยู่ในหู
เธออ้าปากเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง ทว่าลำคอกลับเหมือนถูกใครมือบีบไว้จนเปล่งเสียงออกมาไม่ได้สักคำ
หลินเจี้ยนกั๋วยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าย่ำแย่ยิ่งกว่าโจวชุ่ยเฟิน
เขามองใบหน้าซีดเขียวของพ่อ แล้วมองแววตาสะใจของน้องชายกับน้องสะใภ้ ก่อนจะหันไปมองใบหน้าหมดอาลัยตายอยากของภรรยา
เขารู้ดีว่าหลุมพรางที่เกิดขึ้นวันนี้ โจวชุ่ยเฟินเป็นคนขุดขึ้นมาเอง และตอนนี้ทั้งคู่ก็ตกลงไปในนั้นแล้ว