ผู้ใหญ่บ้านก้มหน้าลง ทำทีเป็นกำลังมองรองเท้าของตัวเอง
ซูเสี่ยวเหมยยืนอยู่หลังโรงเรือน มือชุ่มเหงื่อ
เธอรู้ว่าฉากนี้คงประคองต่อไปได้อีกไม่นาน
ผู้ใหญ่บ้านแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องไปตลอดไม่ได้ ส่วนเจ้าหน้าที่ระดับตำบลก็ไม่กล้าพูดจาเลี่ยงบาลีต่อหน้าผู้นำเมือง
หากยื้อไปกว่านี้ ไม่ก็ต้องผลักเธอกับหลินเจี้ยนจวนออกไป ไม่ก็ต้องหยิบสัญญาที่เซ็นไว้ตอนนั้นออกมาตรง ๆ
ไม่ว่าผลจะออกมาแบบไหน หลังวันนี้เรื่องราวเบื้องหลังครอบครัวของเธอก็จะถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคน
เธอรีบคิดหาทางรับมือในหัว
บอกว่าเจ้าของกิจการไปทำธุระต่างเมืองดีไหม?
การลงพื้นที่ตรวจงานระดับนี้ต้องแจ้งทางอำเภอล่วงหน้าแน่นอน เจ้าของกิจการไม่มาปรากฏตัวคงฟังไม่ขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น แค่ผู้สื่อข่าวโทรศัพท์ไม่กี่สายก็รู้แล้วว่าไม่มีเรื่องไปทำธุระต่างเมืองอะไรทั้งนั้น
บอกว่าเจ้าของกิจการสุขภาพไม่ดีหรือ?
ยิ่งฟังดูปลอมเข้าไปใหญ่
บอกว่าตัวเองเป็นเจ้าของกิจการเลยดีไหม?
พรุ่งนี้ทั้งหมู่บ้านก็รู้กันหมด โจวชุ่ยเฟินคงเป็นคนแรกที่บุกมาหาถึงบ้าน ญาติคนอื่น ๆ ก็จะกรูกันตามมาติด ๆ
เธอกัดริมฝีปาก เล็บจิกลงไปจนแทบจะเป็นแผลเลือดออก
เบื้องหน้า ผู้นำเดินออกมาจากโรงเรือนแล้ว ยืนคุยกับเจ้าหน้าที่หลายคนอยู่บนลานโล่ง
น้ำเสียงของเขาไม่ได้หนักแน่น แต่ทุกคำแฝงความหมายที่ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้
“การประชาสัมพันธ์ไม่ใช่แค่มาทำให้ครบพิธี ในเมื่อมาแล้ว ก็ต้องได้พบคนที่ลงมือทำงานจริง ๆ พวกคุณติดต่อฝ่ายลงทุนให้มาคุยกันหน่อย ทางเมืองเราก็อยากทำความเข้าใจ ดูว่ามีอะไรที่พอจะสนับสนุนได้บ้าง”
ช่างกล้องสะพายกล้องเดินตามหลังมา เลนส์ยังคงถ่ายอยู่ตลอด
ไฟสีแดงกะพริบวูบวาบท่ามกลางแสงยามเช้า ราวกับดวงตาที่ไม่เคยกะพริบ
ในที่สุดผู้ใหญ่บ้านก็ทนต่อไปไม่ไหว
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองไปทางซูเสี่ยวเหมย “เสี่ยวเหมย...”
ซูเสี่ยวเหมยสบตาผู้ใหญ่บ้าน
หัวใจของเธอจมดิ่งลง
จบกันแล้ว
ผู้ใหญ่บ้านกำลังจะเอ่ยปาก แต่แล้วเสียงส้นสูงกระทบพื้นก็ดังใสกังวานมาจากถนนคอนกรีตที่อยู่ไม่ไกล
บนถนนชนบทที่มีทั้งดินโคลนและกรวด เสียงนั้นแปลกแยกราวกับลอยมาจากอีกโลกหนึ่ง
ทุกคนหันกลับไปมอง