“ท่านนายกเทศมนตรี ถึงฉันจะเป็นนักลงทุน แต่พูดกันตามตรง เงินที่ลงทุนไปเป็นแค่จุดเริ่มต้น ที่ดินกว่าพันไร่นี้มีสภาพอย่างทุกวันนี้ได้ เพราะเจี้ยนจวินกับพี่สะใภ้ช่วยกันดูแลตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ทั้งเลือกเมล็ดพันธุ์ เพาะกล้า ควบคุมอุณหภูมิ ป้องกันแมลง ทุกอย่างพวกเขาเป็นคนคอยดูแล ฉันมากที่สุดก็แวะมาดูเดือนละครั้งเท่านั้น คนที่ผู้มีความดีความชอบตัวจริงคือพวกเขาค่ะ”
พูดจบ เธอก็ถอยไปด้านข้างครึ่งก้าว เปิดทางตรงกลางให้ทั้งคู่
นายกเทศมนตรีเฉินมองเสิ่นหว่าน แล้วหันไปมองทางโรงเรือนเพาะปลูก
“ถ้าอย่างนั้นก็เข้ามาถ่ายด้วยกันเถอะ ทุกคนล้วนเป็นคนลงมือทำงานจริง ก็ควรได้ออกกล้อง”
หลินเจี้ยนจวินเดินออกมาจากโรงเรือน ซูเสี่ยวเหมยเดินตามหลังเขามา สีหน้ากลับเป็นปกติแล้ว
ตอนเธอเดินมาถึงข้างเสิ่นหว่าน อีกฝ่ายก็หันหน้ามา กดเสียงให้เบาจนได้ยินกันแค่สองคน
“พี่เสี่ยวเหมย วางใจเถอะ ต่อหน้าคนอื่นฉันเป็นเจ้าของ ส่วนพวกพี่เป็นทีมบริหาร ไม่มีใครจับผิดได้หรอก”
ซูเสี่ยวเหมยมองเธอ รู้สึกเหมือนมีอะไรจุกอยู่ในลำคอ
เธออยากพูดขอบคุณ แต่กลับรู้สึกว่าคำนี้เบาเกินไป ไม่อาจตอบแทนน้ำใจที่ได้รับในวันนี้ได้เลย
สุดท้ายเธอจึงทำได้เพียงพยักหน้า
แสงแฟลชวาบขึ้นท่ามกลางแสงยามเช้า
ช่างภาพกดชัตเตอร์รัวหลายภาพ แล้วเปลี่ยนมุมถ่ายอีกสองสามภาพ
ซูเสี่ยวเหมยยิ้มอย่างเป็นทางการ แต่ในใจกลับปั่นป่วนด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่อธิบายไม่ถูก
ความซาบซึ้งนั้นมีแน่นอน
สิ่งที่เสิ่นหว่านทำในวันนี้ ไม่เพียงช่วยเธอรับมือกับปัญหาใหญ่ที่สุด แต่ยังมอบสิ่งที่เธอไม่เคยกล้าฝันถึงให้ด้วย นั่นคือตำแหน่ง “ผู้บริหารดีเด่น” ที่ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการ
ตำแหน่งนี้สำคัญมาก
เมื่อมีตำแหน่งนี้ เธอกับหลินเจี้ยนจวินก็ไม่ใช่ “คนล้มเหลวที่กลับบ้านนอกไปทำไร่” หรือ “เศรษฐีใหม่” อีกต่อไป แต่กลายเป็น “คนมีความสามารถที่ช่วยนายทุนใหญ่บริหารฐานเพาะปลูก”