“เสี่ยวเหมย ฉันรู้ว่าเธอกังวลอะไร แต่ฉันก็ช่วยไม่ได้ คนจากในเมืองจะมา ใครจะห้ามได้ล่ะ? ขนาดนายกเทศมนตรีตำบลฉันยังไม่กล้าห้าม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนายกเทศมนตรีเลย”
ซูเสี่ยวเหมยไม่ได้ตอบ สายตาของเธอมองข้ามไหล่เหล่าจ้าวไป เห็นพวกนักข่าวด้านนอกเริ่มตั้งกล้องกันแล้ว
ชายหนุ่มคนหนึ่งแบกกล้องถ่ายภาพกำลังถ่ายภาพนิ่งทั่วโรงเรือน อีกคนยกไมโครโฟนขึ้นมาซ้อมบทกับคนข้าง ๆ
เลนส์กล้องกวาดผ่าน หยดน้ำบนพลาสติกคลุมโรงเรือนสะท้อนแสงเป็นประกายระยิบระยับ
“ลุงจาง ฉันมีเรื่องจะบอกค่ะ”
ซูเสี่ยวเหมยหันกลับมา สบตาเหล่าจ้าว
“ไม่ว่าพวกเขาจะถามอะไรทีหลัง ห้ามพูดเด็ดขาดว่าฉันกับเจี้ยนจวินเป็นเจ้าของ”
ปากผู้ใหญ่บ้านอ้าค้าง “นี่...”
“บอกไปว่าเราเป็นผู้จัดการ ทำงานรับจ้างให้คนอื่น เจ้าของเป็นคนอื่นค่ะ”
“แต่...ถ้าพวกเขาอยากเจอเจ้าของล่ะ?”
“ก็บอกว่าเจ้าของไม่อยู่ ไปทำธุระต่างจังหวัดค่ะ”
ใบหน้าผู้ใหญ่บ้านย่นเข้าหากัน
เขาถูมือไปมา ก่อนจะปัดดินที่ติดหลังมือออกไปชั้นหนึ่ง
“เสี่ยวเหมยเอ๊ย นี่เป็นสื่อที่คนจากในเมืองพามานะ ถ้าเขาอยากสัมภาษณ์เจาะลึก แล้วยืนกรานจะเจอตัวจริงขึ้นมาล่ะ? ฉันเป็นแค่ผู้ใหญ่บ้าน เรื่องในตำบลยังไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเลย จะเอาความสามารถที่ไหนมาช่วยกันเธอไว้?”
ซูเสี่ยวเหมยไม่ได้พูดอะไร
เธอรู้ว่าผู้ใหญ่บ้านพูดความจริง
ในสถานการณ์แบบนี้ ผู้ใหญ่บ้านก็เป็นแค่คนพาเดินชม จะให้เขาไปพูดจาอ้อมค้อมกับคณะสื่อของผู้นำเมืองก็เป็นการบีบคั้นกันเกินไป
แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่น
“ลุงจาง ช่วยถ่วงเวลาไปก่อนนะคะ ถ่วงได้นานแค่ไหนก็เอาแค่นั้น ที่เหลือฉันจะหาทางเองค่ะ”
ผู้ใหญ่บ้านถอนหายใจ พยักหน้า แล้วหันหลังเดินกลับไปด้วยสีหน้าเหมือนภัยพิบัติกำลังจะมาเยือน
ซูเสี่ยวเหมยยืนนิ่งอยู่ตรงมุมโรงเรือน