หลินเจี้ยนจวินยืนนิ่งอยู่กลางห้องผู้ป่วย
เขามองแม่ที่กำลังลนลานเก็บข้าวของ มองพ่อที่นอนหลับตาแน่นอยู่ตรงนั้น มองสีหน้าของพี่ชายทั้งสองที่เหมือนยกภูเขาออกจากอก
ห้องผู้ป่วยนี้ไม่กว้างนัก ผู้ใหญ่หลายคนเบียดกันอยู่ข้างใน แต่เขากลับรู้สึกว่าตัวเองยืนอยู่ในที่โล่งกว้าง รอบด้านมีแต่สายลมพัดจนหนาวไปถึงกระดูก
มือทั้งสองข้างทิ้งลงข้างลำตัว นิ้วทั้งสิบค่อย ๆ งอเข้าหากันทีละนิ้ว ผิวหนังตรงข้อนิ้วตึงจนซีดขาว
มีก้อนอะไรบางอย่างดันขึ้นมาจากอก ทั้งเปรี้ยวทั้งร้อน จุกอยู่ตรงลำคอ กลืนไม่ลงและพูดไม่ออก
เขาอยากพูด
อยากถามว่าพวกคุณยังมีมโนธรรมกันอยู่ไหม อยากถามว่ามองไม่เห็นหรือไงว่าพ่อเจ็บปวดจนแทบขาดใจ อยากถามว่าลืมแล้วหรือว่าข้อตกลงฉบับนั้นเขียนไว้อย่างไร
เขาอยากพูดว่า «พ่อไม่ต้องกลัวนะ เงินผมออกเอง พ่อไม่ต้องสนใจสายตาใคร»
แต่เมื่อมองเปลือกตาที่ปิดสนิทของพ่อ มองใบหน้าซีดหมองที่เขียนคำว่า «อย่าก่อเรื่องอีกเลย» ไว้เต็มไปหมด คำพูดทั้งหมดก็จุกอยู่ในลำคอ
เขาช่วยคนที่ไม่ยอมให้ช่วยไม่ได้
ยิ่งช่วยคนที่ลูกชายซึ่งพ่อรักที่สุด เพียงแค่ใช้สายตาก็สะกดไว้จนขยับไม่ได้ไม่ได้เลย
เขาอยากช่วยชีวิตพ่อ
แต่เขางัดกุญแจที่ล็อกอยู่ในใจพ่อไม่ออก
ลมหายใจของหลินเจี้ยนจวินหนักขึ้น หน้าอกกระเพื่อมแรง ราวกับสัตว์ที่ติดอยู่ในกรง ดิ้นให้หลุดจากเชือกไม่ได้ ทั้งยังกลืนความอัดอั้นนี้ลงไปไม่ไหว
พี่สะใภ้ใหญ่เริ่มเดินไปทางประตูแล้ว พี่สะใภ้รองเดินตามหลัง ทั้งคู่พึมพำอะไรบางอย่างเสียงเบา ได้ยินแว่ว ๆ ว่า «เสียเที่ยวเปล่า»