“ตอนนั้นข้อตกลงเรื่องเลี้ยงดูพ่อแม่เซ็นกันยังไง พี่ใหญ่จะให้ฉันช่วยทบทวนความจำไหม?”
ซูเสี่ยวเหมยก้าวไปข้างหน้า จากตรงกรอบประตูเข้ามากลางห้องผู้ป่วย
เธอไม่ใช่คนตัวสูง แต่พอขยับเข้ามาก้าวหนึ่ง โจวชุ่ยเฟินก็เผลอถอยหลบไปครึ่งก้าว
“พ่อแม่ช่วยพวกคุณทำงาน พวกเราก็ไม่อิจฉา ผลประโยชน์ในวันหน้าของพ่อแม่ยกให้พวกคุณ ส่วนค่าเลี้ยงดูยามแก่ พวกคุณรับผิดชอบทั้งหมด ขาวดำชัดเจน มีตราประทับของคณะกรรมการหมู่บ้าน”
“ตอนเซ็นพวกคุณรีบร้อนกันใหญ่ กลัวว่าพี่รองกับพี่สามจะไม่ยอมเซ็น ถึงกับลากผู้ใหญ่บ้านมาบีบให้พวกเราเซ็นกลางดึก แล้วประทับลายนิ้วมือกันด้วย”
“แล้วตอนนี้พอผู้สูงอายุต้องใช้เงิน ข้อตกลงนี่ก็ไม่มีผลแล้วหรือ? จะไม่ดูแล ไม่เลี้ยงดูพ่อแม่แล้วหรือไง?”
หนังตาของหลินเจี้ยนกั๋วกระตุกวูบ
เขาลดแขนที่กอดอกลง สอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง กรามขบแน่น กล้ามเนื้อข้างแก้มกระตุกสองสามครั้ง
แต่เขาก็ยังไม่พูดอะไร
ซูเสี่ยวเหมยเก็บปฏิกิริยานั้นไว้ในสายตา แล้วพูดต่อโดยไม่หยุดชะงัก
“พี่ใหญ่ คุณเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับน้องชายทั้งสองแล้วนะ”
“ตอนรับผลประโยชน์ก็พุ่งไปอยู่แถวหน้า พอถึงเวลารับผิดชอบกลับถอยไปอยู่ท้ายสุด”
“ถ้าเป็นสมัยโบราณ คงได้ลงบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ประจำอำเภอเลยล่ะ”
โจวชุ่ยเฟินผลักหลิวหลิงที่ขวางอยู่ข้างหน้าออก แล้วพุ่งเข้าไปหาซูเสี่ยวเหมย
“ซูเสี่ยวเหมย! พวกเราพูดตอนไหนว่าไม่ดูแลพ่อ? แค่บอกว่าจะกลับไปดูอาการสักสองสามวัน ไม่จำเป็นต้องรีบเข้าเมืองไปเสียเงินเปล่า! พวกคุณยืนกรานจะพาพ่อเข้าเมืองตอนนี้ ไม่ใช่เพราะอยากแสดงความกตัญญูต่อหน้าพ่อแม่ ให้พ่อแม่เอาเงินเก็บส่วนตัวมาให้ครอบครัวน้องสามของพวกคุณหรอกหรือ?”